เส้นประสาทของซ่งต้าจวงที่ตึงเครียดสูงสุด วินาทีที่ได้ยินเถียนเถียนเอ่ยปาก ก็ตอบสนองทันที เหยียบเบรกเต็มเท้า
เหลี่ยงเจ๋อก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย คว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที “ทุกหน่วยระวัง! ลดความเร็ว จอดรถ!”
ขบวนรถที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีหยุดนิ่งพร้อมเพรียงกันในทันใด
เสียงเคร่งขรึมของผู้บัญชาการทหารกองพลขาวดังขึ้น “เหลี่ยงเจ๋อ เกิดอะไรขึ้น!”
“รายงานผู้บัญชาการครับ เถียนเถียนสังเกตเห็นบางอย่าง”
ผู้บัญชาการทหารกองพลขาวเงียบลงทันที เห็นได้ชัดว่ากลั้นลมหายใจเช่นกัน
ตั้งแต่เหลี่ยงเจ๋อช่วยชีวิตลูกสาวคืนมาได้ เด็กน้อยคนนี้ก็เหมือนเรดาห์ตัวน้อยบนเส้นทางการไล่ล่านี้ เมื่อประกอบกับการระบุตำแหน่งด้วยวิทยุและการลาดตระเวนทางอากาศ พวกเขาจึงสามารถระบุร่องรอยของเกาเหยี่ยนโจวได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้
“ลูกรัก ลูกเห็นอะไร?” เหลี่ยงเจ๋อถามอย่างตื่นเต้น
เถียนเถียนไหลลงจากตักของคุณพ่อ ยืนอยู่หน้ากระจกบังลม ดวงตาคู่นั้นที่คืนมืดมิดราวกับมีดาวนับร้อยนับพันบรรจุอยู่ในนั้น จับจ้องพื้นทรายเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่ ริมฝีปากเม้มแน่นเล็กน้อย สีหน้าจริงจัง
ครู่หนึ่งต่อมา เธอเอ่ยเสียงเบา “คุณพ่อ ที่ใต้ดินมีของสีดำ ๆ ร้อน ๆ สีแดง ๆ ค่ะ”
“สีดำ ๆ ร้อน ๆ?” ซ่งต้าจวงเต็มไปด้วยความงุนงง
เหลี่ยงเจ๋อก็ขมวดคิ้ว ขณะครุ่นคิดถึงคำพูดของเถียนเถียน ก็อดทนชี้นำ “ลูกรัก ลองเล่าให้พ่อฟังอีกทีสิ ของดำ ๆ นั้นมีรูปร่างเป็นยังไง?”
“ก็…” เถียนเถียนเอียงศีรษะน้อย ๆ ครุ่นคิดอย่างตั้งใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือน้อย ๆ ออกมา ทำท่าเป็นวงกลม “เหมือนลูกบอลเลย ตูม ๆ ๆ”
คิ้วของเหลี่ยงเจ๋อกระตุกอย่างรุนแรง เกือบจะเข้าใจในทันที “มันคือกับระเบิด! ลูกรัก เป็นกับระเบิดที่จะระเบิดเสียงดังใช่ไหม?”
แม้ว่าเถียนเถียนจะไม่เคยได้ยินคำว่า “กับระเบิด” มาก่อน แต่เธอกลับเข้าใจความหมายของคุณพ่อในทันที
เธอพยักหน้าอย่างแรง “อือ คุณพ่อ มันดังได้นะ เหมือนกับ ‘ระเบิด ๆ’ ที่พวกเขาผูกลูกไว้ก่อนหน้านี้เลย ดัง ‘ตูม ๆ ๆ’ ค่ะ”