ในเวลานี้ เกาเหยี่ยนโจวและเหยียนซื่อจวินลงจากรถแล้ว เหยียนซื่อจวินเดินนำไปที่ต้นฮั่วฮั่วต้นนั้น ก้มลงตรวจสอบอย่างละเอียด
กิ่งก้านของต้นฮั่วฮั่วครึ่งหนึ่งถูกของมีคมตัดจนเกลี้ยง เห็นได้ชัดว่าเป็นเครื่องหมายที่พวกเขาทำไว้ล่วงหน้า
“อยู่ใต้ต้นนี้เอง ต้องขุดทรายออก”
เกาเหยี่ยนโจวรับคำ หยิบพลั่วทหารที่ติดรถมา เตรียมลงมือ
“เดี๋ยวก่อน!” เหยียนซื่อจวินคว้ามือเขาไว้อย่างไม่ยอมแพ้ “เกาเพื่อนยาก อีกแค่สองนาที ฮ.ก็จะมารับพวกเราแล้ว คุณ... คุณไม่คิดทบทวนอีกสักหน่อยเหรอ?”
“รองหัวหน้าสถานี ดูสถานการณ์นี่สิ” เกาเหยี่ยนโจวหัวเราะเย็นชา ยกมือชี้ไปข้างหลังเขา “คุณคิดว่าแค่ ฮ.ลำเดียว จะช่วยพวกเราออกไปได้รึไง?”
หัวใจของเหยียนซื่อจวินเจ็บปวดราวกับถูกบีบ “ไม่มีโอกาสเลยจริง ๆ หรือ?”
“องค์กรจะบันทึกความดีความชอบให้คุณ” เสียงของเกาเหยี่ยนโจวราบเรียบไร้คลื่น “ถึง ฮ.จะช่วยพวกเราออกไปไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็บันทึกภาพไว้ได้ ว่าคุณสละชีพยังไง”
“ภรรยาและลูกของคุณ จะได้รับการดูแลอย่างดีจากองค์กร”
คำพูดนี้ ปิดทางถอยจนหมดสิ้น
เหยียนซื่อจวินถอนหายใจ ค่อย ๆ ปล่อยข้อมือของเกาเหยี่ยนโจว
เขาโบกมือ น้ำเสียงเศร้าสร้อย “คุณลงมือเถอะ”
เกาเหยี่ยนโจวยิ้มออกมาทันใด
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผยรอยยิ้มตั้งแต่ปรากฏตัว ไม่มีความโหดเหี้ยม ไม่มีการเยาะเย้ย ในนาทีสุดท้ายของชีวิต กลับรู้สึกปลดปล่อย
พี่สาว พี่เขย...
ในที่สุดผมก็ทำสิ่งที่ควรทำจนเสร็จ จะได้ไปหาพวกคุณแล้ว
เขาเหวี่ยงพลั่วทหาร เล็งไปที่ใต้ต้นฮั่วฮั่ว ขุดลงไปอย่างแรง
“หัวหน้าเหลี่ยง เถียนเถียน พวกเราไม่ห้ามพวกเขาหรอ?!”
ซ่งต้าจวงมองเห็นการกระทำของพวกเขาได้ชัดเจนแล้ว เขาเป็นทหารเก่า ย่อมเดาออกว่าฝ่ายตรงนั้นทำแบบนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะโยงสายชนวนระเบิด จุดชนวนทุ่งกับระเบิดทั้งหมด!
“ปล่อยให้พวกเขาทำแบบนี้ไม่ได้นะ! หัวหน้าเหลี่ยง ยิงเลย!”
เหลี่ยงเจ๋อจับจ้องสีหน้าของเถียนเถียนแน่น ปลายนิ้วยังคงวางบนไกปืน แต่ไม่ได้ลั่นไก