/>+ "คุณน้า!" จู่ๆ เถียนเถียนก็ส่งเสียงร้องทัก หยุดความคุ้มคลั่งของซ่งต้าจวงลงได้สำเร็จ
เด็กน้อยยื่นมือเล็กๆ ชี้ไปยังหน้าต่างบานเล็กที่ไม่สะดุดตาบนผนังข้างๆ "ตรงนี้ ตรงนี้"
ผู้คนพากันเดินเข้าไปหาตามที่เธอบอก ที่นั่นเป็นช่องระบายอากาศแคบๆ ด้านนอกมีตะแกรงเหล็กขึ้นสนิมปิดอยู่ นอตที่ใช้ยึดหลายตัวหลวมและหลุดออกไปแล้ว ซ่งต้าจวงเดินหน้าขึ้นไปออกแรงบิด "เคร้ง" ดังหลายครั้ง ก็รื้อตะแกรงนั้นลงมาได้
กระจกถูกทุบให้เปิดออก ในพริบตานั้นก็มีกลิ่นอับชื้นเย็นเฉียบและเน่าเหม็นของเชื้อราพุ่งออกมา
"ช่องมันเล็กเกินไปนะ พวกเราจะเข้าไปได้หรือ?" หมอซุนขมวดคิ้ว
เถียนเถียนคลานหมอบลงที่ปากช่อง จมูกน้อยๆ ขยับสูดดมกลิ่นอยู่หลายที จากนั้นก็หันกลับมา พูดอย่างแน่วแน่ว่า "คุณพ่อ ยากับลุง อยู่ข้างใน"
เหลี่ยงเจ๋อกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลสบตากัน พวกเขาต่างก็เดาได้ว่า ที่นี่น่าจะเป็นที่เก็บยาชั่วคราวของฮั่วลี่เยี่ย ก็แค่ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงถูกขังอยู่ข้างใน
"ต้าจวง นายคอยดูแลเด็กไว้ ฉันเข้าไปเอง" เหลี่ยงเจ๋อถอดเสื้อคลุมทหารออก เหลือเพียงเสื้อบางๆ ตัวเดียว ลองเทียบขนาดของช่องระบายอากาศดู ถึงแม้ผู้ใหญ่จะฝืนเบียดตัวเข้าไปได้ แต่การจะผ่านท่อระบายอากาศไปได้ การเคลื่อนไหวก็ยังลำบากอยู่ดี
"หัวหน้าเหลี่ยง อันตรายเกินไปนะ! สถานการณ์ข้างในก็ไม่รู้แน่ชัด..."
"ตอนนี้ไม่มีเวลาคิดมากแล้ว" เหลี่ยงเจ๋อลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ "เถียนเถียน บอกพ่อหน่อยสิว่า ทางข้างในต้องไปยังไง?"
เถียนเถียนเอียงศีรษะน้อยๆ ราวกับกำลังตั้งใจฟังอะไรบางอย่าง ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็ยื่นมือเล็กๆ ออกมาขีดเขียนตามพื้นทางเดิน "พ่อไปทางนี้ มุ่งหน้าไปข้างหน้า แล้วเลี้ยวซ้าย ลงไปข้างล่างอีก จะมีประตูบานหนึ่ง ยาอยู่บนชั้นวาง ส่วนลุงตัวสูง... อยู่ตรงเงามืดข้างๆ"