ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า คนที่บาดเจ็บทั่วร่างและถูกมัดมือไว้ จะยังสามารถโจมตีได้!
เหลี่ยงเจ๋ออยู่ไกลที่สุด ไม่ทันที่จะขัดขวาง!
ซ่งต้าจวงรีบชักปืน แต่ก็ช้าไปครึ่งก้าว!
เถียนเถียนได้ยินเสียงจึงหันกลับมา ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เธอไม่มีทางหลบได้ทัน!
วิกฤตเฉียดตาย—
เสิ่นรั่วเหวินที่นอนพาดอยู่บนหลังของเหลี่ยงเจ๋อพลิกตัวกลับมา ทุ่มแรงทั้งหมดที่มี ผลักเถียนเถียนออกไปอย่างสุดแรง
แต่ตัวเธอเองกลับเสียหลักเพราะออกแรงมากเกินไป ได้แต่มองเห็นเข็มแหลมนั่น แทงเข้าไปในอกของเธอทีละนิ้ว
เยือกเย็น!
แหลมคม!
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างในชั่วพริบตา!
ปัง!”
เสียงปืนของซ่งต้าจวงดังขึ้นในที่สุด กระสุนทะลุทะลวงกลางหลังของอู๋ฮ่าว ร่างของอู๋ฮ่าวเซถลา ใบหน้าค้างด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมแห่งชัยชนะ ก่อนล้มลงกระแทกพื้น
แววตาสุดท้ายที่เขามองไปยังเสิ่นรั่วเหวิน เต็มไปด้วยความสะใจที่โหดร้าย
“ไอ้สารเลว!” ซ่งต้าจวงเดือดดาลสุดขีด กระโจนเข้าใส่แล้วยิงซ้ำอีกสองนัดเข้าที่กลางหลัง อู๋ฮ่าวกระตุกเกร็งอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะแข็งทื่อและสิ้นใจในที่สุด
“คุณน้าเฉิ่น!” เถียนเถียนที่ถูกผลักออกไปร้องไห้โหยหวนวิ่งเข้ามา แต่กลับรับร่างที่ล้มลงของเสิ่นรั่วเหวินไว้ไม่ได้ เหลี่ยงเจ๋อพุ่งเข้ามาทันเวลา ยื่นแขนโอบรับเธอไว้
สัมผัสที่มือ เป็นความเปียกชื้นร้อนผ่าว—นั่นคือเลือดของเธอ
“นักข่าวเฉิ่น!”
ใบหน้าของเสิ่นรั่วเหวินซีดขาวราวกับกระดาษ ริมฝีปากไร้สีเลือด เธอลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาเริ่มพร่ามัว แต่ยังคงพยายามหาเถียนเถียน