เหลี่ยงเจ๋อร่างสั่นสะท้าน
เขาเหลือบเห็นลูกสาวตั้งแต่แรกแล้ว แต่เพราะสถานการณ์คับขันเป็นตายเท่ากันจึงไม่มีเวลาหันไปสนใจ คิดไม่ถึงว่าลูกสาวจะจำเขาได้ก่อน
ชายชาตรีผู้แข็งแกร่งในยามนี้ก็อดไม่ได้ที่ขอบตาแดงเรื่อ เหลี่ยงเจ๋อใจคอห่อเหี่ยว เสียงแหบแห้ง
“เถียนเถียน...”
“หัวหน้าเหลี่ยงระวัง!” เสิ่นรั่วเหวินร้องเตือนอย่างร้อนรน!
อู๋ฮ่าวฉวยจังหวะที่เหลี่ยงเจ๋อเหม่อลอย พุ่งร่างเข้าหา มีดสั้นวาววับพุ่งตรงสู่กลางอกเหลี่ยงเจ๋อ!
เหลี่ยงเจ๋อแววตาคมกริบ มือซ้ายบีบรัดราวคีมเหล็กตวัดยันข้อมือมีดของอู๋ฮ่าวไว้ หมัดขวารวบรวมพละกำลังทั้งร่าง ฟาดลงบนหน้าอกอีกฝ่ายราวกับเสียงฟ้าร้องคำราม!
“กร๊อบ——”
เสียงกระดูกซี่โครงหักดังชัดเจน
“อ๊า——!!”
อู๋ฮ่าวส่งเสียงร้องไม่เหมือนมนุษย์ มีดสั้นหลุดจากมือปลิวไป
เหลี่ยงเจ๋อฉวยโอกาสตวัดเท้ากวาด อู๋ฮ่าวกระแทกพื้นทรายอย่างแรง ฝุ่นทรายกระเด็นกระจาย
เหลี่ยงเจ๋อไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายได้สูดลมหายใจเลยสักนิด กระโจนร่างทาบทับ หมัดร่วงลงบนใบหน้าดุจสายฝน
“หมัดนี้ แทนพี่สะใภ้ซิง!”
“หมัดนี้ แทนเพื่อนร่วมหน่วย!”
“หมัดนี้ แทนลูกสาวข้า!”
หมัดแต่ละหมัดอัดแน่นด้วยโทสะท่วมฟ้า อู๋ฮ่าวถูกต่อยจนร้องเสียงเหมือนหมูถูกเชือด ใบหน้าทั้งหมดบวมปูดผิดรูป น่าอนาถเวทนา
“หัวหน้าเหลี่ยง! หัวหน้าเหลี่ยง!” ซ่งต้าจวงกระโดดลงจากรถ เห็นเหลี่ยงเจ๋อท่าทางคล้ายปีศาจคลั่ง นัยน์ตาขาวแดงก่ำ ราวกับสังหารจนตาแดงฉาน ก็ตกใจหนัก
เขาและเหลี่ยงเจ๋อเป็นเพื่อนร่วมรบหลายปี ผ่านสมรภูมิความเป็นความตายมาด้วยกัน แต่แทบไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเดือดดาลอาละวาดเช่นนี้
การหายตัวไปของเถียนเถียนผูกใจทุกคนในหน่วย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหลี่ยงเจ๋อที่รักลูกสาวยิ่งกว่าชีวิต
เขาเข้าใจโทสะนี้ดี แต่ถ้าต่อยต่อไป อู๋ฮ่าวคงต้องตายคาที่
“พอเถอะหัวหน้าเหลี่ยง! ปล่อยมันให้ผม!” ซ่งต้าจวงรีบกดบ่าหัวหน้าเหลี่ยงไว้ เสียงร้อนรน “ไปดูเถียนเถียน! เธอคอยนายอยู่!”
ชื่อ “เถียนเถียน” เป็นดั่งลำธารใสเย็น ดับโทสะของเหลี่ยงเจ๋อลงได้ส่วนหนึ่ง การกระทำของเขาชะงักงัน กำปั้นที่ค้างอยู่กลางอากาศค่อยๆ ลดต่ำลง ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน หันหน้ากลับไป