นิ้วของว่านหงซินง้างไกปืน กดลงไปแรง ๆ—
“……”
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผิดคาดไปถนัด ลำกล้องถูกทรายอุดตันเสียแล้ว กระสุนนัดนี้กลายเป็นลูกด้านไปซะงั้น!
ว่านหงซินตะลึงงัน
เรื่องแบบนี้……เกิดขึ้นได้ยังไง?
เขาแทบไม่เชื่อตัวเอง
ทว่ากิ้งก่ายักษ์ตัดสินแล้วว่าเขามีเจตนาร้าย เจ้ายักษ์ไม่ให้โอกาสเขาอีก หางหนาเป็นท่อนซุงฟาดกวาดกลางอากาศ “ปัง!” เสียงดังสนั่น กระแทกเข้ากลางเอวของว่านหงซินเต็มแรง
ร่างของเขาลอยละลิ่วราวกับกระสอบทรายมนุษย์ที่ถูกเหวี่ยง ลอยขึ้นฟ้า วาดโค้งยาวเป็นแนวโค้งกลางอากาศ
“อ๊ากกกกกก—!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนก้องสะท้อนเหนือผืนทะเลทราย
วินาทีต่อมา—
“พลั่ก!” เขากระแทกพื้นหน้าคว่ำ ฟาดลงพื้นอย่างแรง
บังเอิญเหลือเกิน เบื้องล่างเป็นดงหนามอูฐหนาทึบ กิ่งก้านเรียวแหลมแข็งทิ่มแทงทะลวงเข้าเนื้อในพริบตา ตัวว่านหงซินปรากฏรูเลือดเพิ่มขึ้นหลายรู ดูคล้ายลูกโป่งที่รั่วลม
ถ้าไม่ใช่เพราะเสื้อฝ้ายหนา ๆ ตัวนั้น มีหวังเขาคงถูกตำจนพรุนเป็นตะแกรงไปแล้ว
ว่านหงซินเจ็บจนส่งเสียงร้องไม่ออกเลยสักแอะ
และที่ทำให้เขาหวาดกลัวถึงขีดสุดคือ ถ้ากิ้งก่ายักษ์พวกนี้ได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวเขาแล้วกรูเข้าหารุมทึ้ง……
เขาคงตายโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น!
โชคดี ท่ามกลางเคราะห์ร้ายยังมีโชค กิ้งก่ายักษ์ตัวที่เหมือนหัวหน้าฝูงพลันหันหัวกลับ เดินมุ่งตรงไปทางเถียนเถียน
ตัวที่เหลืออีกหลายตัวก็เดินตามต้อย ๆ ร่างมหึมาบดบังเถียนเถียนไว้มิดชิด
ว่านหงซินทนไม่ไหวอีกต่อไป คาดว่าเถียนเถียนต้องถูกพวกกิ้งก่าฉีกทึ้งเป็นชิ้น ๆ แน่ ภาพนองเลือดนั้นบวกกับความเจ็บปวดบนร่างของเขา ทำให้ทุกอย่างดับวูบ เขาหมดสติไปอย่างสิ้นเชิง