เช้าวันนั้น ป้าหลี่ยื่นขวดแก้วสวยงามให้เธอขวดหนึ่ง ภายในบรรจุเศษกระดาษสีสันสดใส เมื่อต้องแสงแดดจะสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับชวนฝัน
เถียนเถียนชอบมาก คว้ามาเล่นไม่ยอมปล่อย
หลี่กุ้ยหัวนั่งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ เห็นเธอเล่นอย่างจดจ่อ จึงก้มหน้าพูดว่า “เถียนเถียนเล่นตรงนี้ดี ๆ นะ ป้าไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวเดียวเอง”
เถียนเถียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย มองส่งร่างป้าหลี่จนลับหายไปตรงมุมตึก
วินาทีต่อมา เธอโยนขวดแก้วลงพื้นทันที แล้วใช้เท้าน้อย ๆ เตะดังปั้ก “กลิ้ง ๆ ๆ” ขวดแก้วกลิ้งออกไปไกล แสงสีรุ้งบนพื้นส่ายไปมา
เธอปัดทรายที่มือออก แล้วออกวิ่งตุ้บตั้บตามไปด้วยขาสั้น ๆ
ทุกครั้งที่ใกล้จะถึงตัวขวด เธอก็เตะอีกที ขวดแก้วกลายเป็นลูกบอลไม่เชื่อฟัง ถูกเถียนเถียนเตะดึ๋ง ๆ มุ่งตรงไปยังประตูค่าย
เถียนเถียนทั้งวิ่งทั้งเตะ เล่นสนุกสุดใจ เสียงหัวเราะใสดังกังวานไปทั่วค่าย
ผู้ใหญ่ที่อยู่ในฐานเห็นเธอเล่นสนุก ต่างก็ยิ้มเอ็นดู ไม่มีใครขัดขวางเด็กน้อยน่ารักคนนี้เลย
ไม่มีใครคาดคิดว่า เบื้องหลังการเล่นสนุกไร้เดียงสานี้ แฝงแผนการ “หลบหนี” ที่วางไว้อย่างแยบคาย
เถียนเถียนเตะไปเตะมา ก็ใกล้ประตูฐานมากขึ้นทุกที ทหารยามถือปืนยืนตรงหน้าประตู ตั้งอกตั้งใจไม่มองซ้ายมองขวา ท่วงท่าสง่างาม ทำให้เถียนเถียนหดคอด้วยสัญชาตญาณ
เธอเกาหัวเปียอย่างกลุ้มใจ จะทำยังไงดีล่ะ
ขณะนั้นเอง เสียงอ่อนโยนดังขึ้นข้างหลัง “เด็กน้อย ทำไมมาเดินอยู่คนเดียวตรงนี้ล่ะ”