ทางด้านซ้ายมือของเธอ มีเนินทรายสูงใหญ่รูปร่างคล้ายหนอกอูฐ สูงเสียดฟ้าราวกับตึกหลายชั้น ราวกับภูเขาลูกโตที่เงียบงัน ทว่าแววตาของเถียนเถียนกลับสอดส่องทะลุผ่านชั้นทรายหนา มองเห็นภาพเบื้องหลังเนินทรายนั้นได้——แน่นขนัด เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ราวกับเปลวไฟนับไม่ถ้วนที่ลุกโชนอยู่กลางผืนทรายสีเหลือง
ดวงตาของเถียนเถียนเป็นประกายขึ้นมาทันที
เธอจำได้แม่นยำว่า คุณปู่หลิว คุณปู่ซุน และคนอื่น ๆ เคยบอกไว้ว่า ถ้าไม่มีผลไม้กิน บรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ในฐานทัพก็จะล้มป่วย และถ้าป่วย ก็จะเป็นเหมือนคุณแม่ ที่หลับใหลไปตลอดกาล
เถียนเถียนไม่อยากให้พวกเขาป่วย! เธอจะต้องหาผลไม้มาให้พวกเขาเยอะ ๆ ให้ได้!
เธอปาดเหงื่อบนหน้าผาก ร่างน้อย ๆ ราวกับเปี่ยมไปด้วยพลังที่ไม่รู้จักหมดสิ้น เธอหันหลังกลับอย่างไม่ลังเล แล้วก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยัง "หนอกอูฐ" ลูกนั้น
พื้นผิวของทะเลทรายภายนอกดูสงบนิ่งไร้คลื่น ทว่าภายใต้กลับแฝงอันตรายร้ายแรง ใต้ชั้นทรายราบเรียบ มีหลุมทรายดูดที่ซ่อนไว้ ซึ่งสามารถกลืนคนทั้งคนได้ หากพลาดพลั้งก้าวลงไปเพียงเสี้ยววินาที ผลที่ตามมาจะน่ากลัวเกินคาดคิด
แต่เถียนเถียนไม่เหมือนกับคนอื่น เธอราวกับเกิดมาเพื่อมีความผูกพันแนบแน่นเป็นพิเศษกับผืนแผ่นดินแห่งนี้ สามารถรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวผิดปกติของผืนทรายใต้ฝ่าเท้าได้อย่างแม่นยำ ไม่ว่าหลุมทรายดูดนั้นจะซ่อนเร้นสักเพียงไหน ก็ไม่อาจทำอันตรายเธอได้แม้แต่น้อย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดเถียนเถียนก็มาถึงเชิงเขา "หนอกอูฐ"
"ว้าว สูงจังเลยนะ..."
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองเนินทรายที่สูงชันเสียดฟ้า ร่างกายที่เดิมทีก็เล็กนิดเดียวของเธอ ยิ่งดูคล้ายมดตัวจิ๋วที่ไม่สะดุดตา
แต่เพื่อคุณพ่อ ถึงจะสูงและอันตรายกว่านี้ เถียนเถียนก็ต้องปีนขึ้นไปให้ได้!