เหลี่ยงเจ๋อจัดข้าวของเสร็จแล้ว กำลังจะออกเดินทาง จู่ๆ เถียนเถียนก็วิ่งออกมาจากในบ้าน พุ่งเข้ามากอดเขาเต็มแรง แขนเล็กๆ โอบรอบคอเขาแน่น ดวงตาใสแป๋วปริ่มไปด้วยน้ำตา เงยหน้าขึ้นมองพร้อมสะอื้นว่า “พ่อคะ เถียนเถียนจะไปด้วย... เถียนเถียนจะอยู่กับพ่อ”
ในร่างน้อยๆ ของเธอ เกิดลางสังหรณ์รุนแรงอย่างไม่รู้ที่มา — ที่ที่พ่อจะไปนั้น อันตรายมาก เธอไม่วางใจให้พ่อไปคนเดียว
เหลี่ยงเจ๋อที่เคยตามใจลูกสาวทุกอย่าง ครั้งนี้กลับแน่วแน่อย่างผิดปกติ “เถียนเถียนเชื่อฟังนะลูก ห้ามเข้าไปในสนามทดลองเด็ดขาด ที่นั่นเป็นที่ที่ปู่ๆ ลุงๆ สร้าง 'ขีปนาวุธใหญ่' การทดลองอันตรายมาก ไม่ใช่แค่มีรังสี ยังอาจเกิดระเบิดได้”
ถึงเถียนเถียนอาจไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เหลี่ยงเจ๋อก็นึกไม่ออกว่าจะอธิบายยังไงให้ดีกว่านี้ ได้แต่อดทนบอกเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ว่าสนามทดลองกับฐานทัพไม่เหมือนกัน ฐานทัพคือพื้นที่ปลอดภัยที่ทำงานและใช้ชีวิตกึ่งๆ กัน ส่วนสนามทดลองคือเขตหวงห้ามทางทหารอย่างแท้จริง
ในสภาพแวดล้อมตอนนั้น ทั้งแนวคิดด้านความปลอดภัย มาตรฐานการออกแบบ และเทคโนโลยีวัสดุของแท่นทดสอบเครื่องยนต์ ล้วนล้าหลังกว่าประเทศตะวันตกที่ก้าวหน้ามาก ข้อมูลทางทฤษฎีสำคัญๆ และพารามิเตอร์สุดขั้วหลายตัว ไม่สามารถได้มาจากการจำลองทางคอมพิวเตอร์เลย ต้องอาศัยการทดลองกับของจริงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงขนาดยอมเสี่ยงให้เกิดระเบิดเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่แท้จริงที่สุด นั่นก็หมายความว่า ค่าความเสี่ยงของสนามทดลอง เพิ่มพูนขึ้นเป็นทวีคูณ