ท้องฟ้าสีครามไร้เมฆเหมือนถูกฉีกออกเป็นช่องว่าง เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองเทกระหน่ำลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว! พื้นทรายแห้งผากถูกกระแทกจนเกิดหลุมเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน กลิ่นไอดินฉุนคละคลุ้ง
ก่อนหน้านี้ ทะเลทรายแห่งนี้ไม่ได้เห็นฝนสักหยดมานานกว่าครึ่งปีแล้ว
ไม่มีใครคาดคิดว่า ในเวลาบ่ายสี่โมงยี่สิบเอ็ดนาที ดวงอาทิตย์สีแดงไข่แดงยังคงแขวนอยู่บนฟ้า แต่ฝนห่าใหญ่จะมาอย่างกะทันหันและรุนแรงถึงเพียงนี้
สายฝนเย็นเฉียบสาดกระหน่ำใส่ร่างของเถียนเถียน ชั่วพริบตาก็ทำให้เธอเปียกโชกไปทั้งตัว เสิ่นรั่วเหวินยกแขนขึ้นบังฝนให้เด็กน้อยโดยสัญชาตญาณ แต่ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที!
เธอมองเห็นน้ำฝนซึมเข้าไปในเปลือกวัตถุระเบิด จนแฉะโชกไปถึงดินปืนและชนวนด้านใน
ภัยคุกคามร้ายแรงที่คอยตามหลอกหลอนเธอมาช้านาน กลับกลายเป็นเศษขยะไร้ค่า ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างไม่คาดฝันนี้!
"อ๊ากกก! เถียนเถียน! ดีเหลือเกิน! พวกเรารอดแล้ว!" เสิ่นรั่วเหวินร้องไห้ด้วยความดีใจสุดขีด โดยไม่สนใจว่าตัวเองจะเปียกปอนเพียงใด เธอทรุดตัวลงโผเข้ากอดร่างเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบของเด็กหญิงไว้แน่น
เถียนเถียนเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย น้ำฝนไหลอาบลงมาตามขนตา ผมเผ้ายุ่งเหยิงแปะติดแก้ม แต่ดวงตากลับสุกใสเป็นประกาย
"ไม่ต้องกลัวแล้วนะ เถียนเถียน ไม่ต้องกลัวแล้ว!" เสิ่นรั่วเหวินพูดติดขัดด้วยความตื่นเต้น เธอปลดกิ๊บติดผมของตัวเองออกด้วยมือที่สั่นเทา แล้วรีบร้อนแก้เงื่อนเชือกที่มัดตัวเถียนเถียนออกอย่างลุกลี้ลุกลน
"รอคุณน้าแก้เชือกเสร็จ จะพาหนูไปหาพ่อนะ!"
"อื้อ!" เถียนเถียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย
เหล่างูเห่าที่รายล้อมอยู่รอบ ๆ ตัวพวกเธอ ต่างก็ขดตัวอยู่อย่างสงบท่ามกลางสายฝน ไม่มีทีท่าว่าจะจู่โจมแต่อย่างใด
"คุณน้าเจ็บไหม?" เถียนเถียนยื่นมือเล็ก ๆ ออกมา แตะเบา ๆ ไปที่รอยฟกช้ำบนใบหน้าของเสิ่นรั่วเหวินที่เกิดจากการถูกทำร้าย
จนถึงตอนนี้ เสิ่นรั่วเหวินถึงได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดเสียดแทงที่ใบหน้าและร่างกาย แต่เธอกลับส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วจับมือเล็ก ๆ ของเถียนเถียนไว้ "ไม่เจ็บ พอเราได้เจอพ่อแล้ว ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง"