ตลอดทาง มีเจ้าหน้าที่วิจัยและช่างเทคนิคมองมาด้วยความประหลาดใจอยู่เรื่อย ๆ ลานทดลองเป็นเขตหวงห้ามเด็ดขาด หนูน้อยเถียนเถียนไม่ควรปรากฏตัวที่นี่เลย
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องบัญชาการ ก็ปะทะเข้ากับผู้บัญชาการหลิว หัวหน้าผู้ออกแบบใหญ่นามสกุลหวัง และผู้เชี่ยวชาญหลักอีกหลายคนที่รีบมาหลังจากได้ยินข่าว ทุกคนมองเถียนเถียนในอ้อมแขนของเหลี่ยงเจ๋อด้วยสีหน้าตกตะลึงและซับซ้อน
“เถียนเถียน?!” ผู้บัญชาการหลิวก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงเคร่งขรึมแต่แฝงความห่วงใย “หนูน้อย มาได้ยังไงถึงได้มาที่นี่? รู้ตัวไหมว่าฐานทัพแทบพลิกแผ่นดินหากันเลยนะ!”
เหลี่ยงเจ๋อหน้าแดงขึ้น “ผู้บัญชาการครับ ท่านรู้เรื่องแล้วหรือครับ?”
“พวกนายจะปิดบังฉันหรือไง!” ผู้บัญชาการหลิวจ้องเขม็งด้วยความโกรธ “หลี่กุ้ยหัวทำเถียนเถียนหาย ร้อนใจแทบกระโดดน้ำตาย เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฐานทัพจะไม่รายงานฉันได้ยังไง”
หัวหน้าผู้ออกแบบใหญ่นามสกุลหวังก็ขมวดคิ้วขึ้น “การทดสอบภาคพื้นดินอาจเกิดอันตรายได้ทุกเมื่อ เด็ก ๆ ไม่ควรมาที่นี่ นี่มันไร้สาระสิ้นดี!”
“ผู้บัญชาการครับ ท่านหวังครับ เป็นผมที่ดูแลเด็กไม่ดี ความผิดทั้งหมดอยู่ที่ผมเอง…” เหลี่ยงเจ๋อรีบสารภาพผิดอย่างเอาเรื่อง
“คุณปู่หลิว อย่าดุพ่อเลยนะคะ เถียนเถียนอยากมาเองค่ะ” เถียนเถียนขยับตัวเล็ก ๆ ในอ้อมกอดของเหลี่ยงเจ๋อ ชูนิ้วเล็ก ๆ ไปทางแท่นทดสอบ น้ำเสียงเด็ก ๆ แต่หนักแน่นอย่างน่าประหลาด “ตรงนั้นมีอันตรายค่ะ!”
“หนูว่าไงนะ?”
สีหน้าผู้บัญชาการหลิวเปลี่ยนไปทันที ผู้เชี่ยวชาญหลายคนต่างสบตากัน แววตาค่อย ๆ จริงจังขึ้น
ทุกคนในที่นั้นล้วนเคยเห็นความสามารถพิเศษของเถียนเถียนกับตามาแล้ว หาแหล่งน้ำได้อย่างแม่นยำ ค้นพบฝูงปลา ชี้ให้เจอแปลงมันเทศ แม้แต่วิตามินแบบฉีดกับผลไม้ในเมืองก็ได้มาเพราะคำแนะนำของเธอ เด็กคนนี้ไม่เคยผิดพลาดเลยสักครั้ง