“คุณพ่อ คุณพ่อ!”
เสียงเรียกเล็กๆ ใสๆ ดังขึ้นในอ้อมกอด เหลี่ยงเจ๋อหันไปมอง เห็นลูกสาวเงยหน้าน้อยๆ จ้องมองเขา
“เถียนเถียน เป็นอะไรไปครับ” เขาดึงสติกลับมา เสียงอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว
“คุณพ่อกำลังคิดอะไรอยู่เหรอคะ” เถียนเถียนถามด้วยเสียงใสๆ แบบเด็กๆ คิ้วเล็กๆ ขมวดพร้อมกับพ่อ เหมือนกำลังพยายามนึกถึงเรื่องในใจของพ่ออย่างจริงจัง
“พ่อกำลังคิดว่า ถ้าสร้างถนนในทะเลทรายนี่ได้ก็คงดี”
“สร้าง ถนน เหรอคะ”
เถียนเถียนทวนคำแปลกหูนี้เบาๆ แล้วจู่ๆ ดวงตาก็เปล่งประกาย ยกมือน้อยๆ อวบอ้วนขึ้นวาดไปมาในอากาศ “หนูรู้แล้ว! ก็คือให้รถใหญ่ๆ วิ่งปรู๊ดๆ อยู่ข้างบน เหมือนครั้งก่อนที่พ่อไปส่งคุณปู่เฉียนนั่นแหละ”
“ใช่แล้ว เถียนเถียนฉลาดมากครับ” เหลี่ยงเจ๋อลูบหัวลูกสาว แววตาฉายแวบของความจนใจ “แต่น่าเสียดายที่สร้างถนนในทะเลทรายมันแพงและยากเกินไป ตอนนี้เรายังทำไม่ได้”
“คุณพ่อ หนูช่วยคุณพ่อนะคะ!”
เด็กน้อยยืดอกน้อยๆ ขึ้นอย่างจริงจัง ราวกับเป็นผู้ใหญ่ที่พึ่งพาตัวเองได้แล้ว
เหลี่ยงเจ๋ออดยิ้มไม่ได้ ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเธอ “ที่รัก หนูจะช่วยพ่อยังไงครับ”
“อืม...” คำถามนี้ทำให้เถียนเถียนจนปัญญาจริงๆ สร้างถนนไม่ใช่การต่อบล็อกไม้ หรือวาดวงกลมง่ายๆ นั่นคือต้องสร้างให้ไกลออกไปไกลมาก เธอไม่มีภาพในหัวเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
“ไม่เป็นไรจ้ะ ลูกรัก” เมื่อเห็นลูกสาวเม้มปากน้อยๆ เพราะคำถามนี้ เหลี่ยงเจ๋อใจอ่อนยวบ โน้มตัวไปจูบแก้มแดงระเรื่อของลูกสาวเบาๆ “ปัญหานี้พ่อควรเป็นคนจัดการเองตั้งแต่แรก แค่หนูเติบโตอย่างมีความสุข เล่นสนุกให้เต็มที่ก็พอแล้ว”
เถียนเถียนได้ยินดังนั้น ก็ยื่นมือน้อยๆ กอดคอพ่อ ซบหัวเล็กๆ บนไหล่ พูดอย่างหงอยๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้น... โตขึ้นหนูจะช่วยพ่อสร้างถนนใหญ่ๆ ให้ได้เลยนะ”
“ได้สิ พ่อจะรอให้หนูน้อยของเราโตขึ้นนะ”
เหลี่ยงเจ๋อยิ้มพลางชูลูกสาวขึ้นสูง ให้เธอขี่คอ เถียนเถียนถูกหยอกจนหัวเราะคิกคักทันที มือน้อยๆ กอดหน้าผากพ่อไว้ ตะโกนเสียงใสว่า “ขี่ม้าแล้วจ้า! หยั่ว——”