ตู้เฟิงสวมรองเท้าผ้าใบยาง ดูผิวเผินเหมือนแข็งแรง แต่ที่จริงแล้วผ้าบางเฉียบ เขี้ยวของงูจงอางแหลมคมเพียงใด ย่อมทะลุเนื้อผ้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว ฝังลงในนิ้วเท้าของเขา
ความเจ็บแปลบเล็กน้อยแล่นจากฝ่าเท้า ตู้เฟิงหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ เขากระตุกเท้าอย่างแรงหวังเหวี่ยงเจ้างูให้หลุด แต่พิษสงมันรัดแน่นเหลือเกิน เขาสะบัดหลายครั้งก็ไม่หลุดสักที
พิษร้ายแรงซึมผ่านบาดแผลเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็ว แผ่กระจายไปทั่วร่าง ใบหน้าของตู้เฟิงซีดขาวราวกับกระดาษในชั่วพริบตา เขาพยายามยื่นมือไปทางเกาเหยี่ยนโจว น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยขอความช่วยเหลือ
"ห...หัว... หัวหน้าหน่วย... ช่วย... ช่วยผมด้วย!"
ทว่าปฏิกิริยาของเกาเหยี่ยนโจวกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว เพิ่มระยะห่างจากเขา
เสียง "ตุบ" ดังขึ้น ตู้เฟิงล้มลงกับพื้น มือยังคงยื่นไปข้างหน้าอย่างสิ้นหวัง ปรารถนาความเมตตาจากเพื่อนร่วมรบ "ช่วย... ช่วย..." ลมหายใจของเขาค่อยๆ แผ่วเบาลง แต่ก็ไม่มีใครย่างกรายเข้ามา
บางทีอาจเป็นเพราะงูเห่ามันตายแล้ว พิษที่ฉีดออกมาจึงไม่เข้มข้นเท่าก่อน ตู้เฟิงไม่ได้สิ้นใจในทันที เพียงรู้สึกว่าหายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆ
เขาดิ้นทุรนทุรายบนพื้นอย่างไร้ทางสู้ พยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อยืดลมหายใจ แต่สุดท้ายก็เปล่าประโยชน์
เสิ่นรั่วเหวินกอดเถียนเถียนแน่น ไม่อาจทนมองต่อไปได้อีก เธอไม่เห็นอกเห็นใจปีศาจพวกนี้ แต่วิธีตายเช่นนี้ก็ยังทำให้ใจเธอสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
เถียนเถียนในอ้อมกอดขยับตัวเล็กน้อย
เสิ่นรั่วเหวินก้มลงมอง เห็นเด็กน้อยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรได้แอบมองลอดซอกนิ้วของเธอออกไป
หลังจากความตกใจในตอนแรกผ่านพ้นไป ความรู้สึกเยียบเย็นแต่ชัดเจนสายหนึ่งพลันเอ่อล้นในใจของเถียนเถียน——