"เจ้าบังอาจตีจวนอ๋องข้า?"
"ข้าตีก็เพราะเจ้าสมควรถูกตี!"
เซียวล้วนเอามือกุมใบหน้า หายใจหอบถี่:"ข้าเป็นฮองเฮาแห่งแคว้นเยี่ยน เจ้าหามีชีวิตรอดไม่!"
เยี่ยอู๋เต้าไขว้พระหัตถ์ไว้เบื้องหลัง พระสรวลน้อยๆ:"ข้าเป็นฮ่องเต้ เจ้าเป็นฮองเฮาของข้า กลับไปแต่งงานกับชายอื่น ก่อกรรมทำชั่วในวังหลวง เจ้าต่างหากที่หามีชีวิตรอดไม่!"
เซียวล้วนโกรธจนตัวสั่น:"ดี ดี ดี! เยี่ยอู๋เต้า เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นฮ่องเต้จริงๆ หรือ? เจ้าลองเอาน้ำชำระหน้าให้ส่องดูตัวเองบ้าง หากไม่ใช่เพราะท่านพ่อของข้าเวทนาเจ้า ตำแหน่งฮ่องเต้จะได้มาถึงเจ้าเนรึ?"
"โอ้?" เยี่ยอู๋เต้าคว้าคางอันขาวผ่องของนางขึ้น,"เช่นนั้นเหตุใดท่านเขาจึงไม่ขึ้นครองบัลลังก์เสียเองเล่า?"
เซียวล้วนอึกอักไปชั่วขณะ
"พูดไม่ออกแล้วสิ" เยี่ยอู๋เต้าหัวเราะ,"ต่อให้อ๋องผู้สำเร็จราชการมีอำนาจล้นฟ้า แผ่นดินนี้ก็ยังเป็นของสกุลเยี่ยอยู่ดี! หากเขากล้าลงมือกับข้า กองทัพสามแสนนายที่ชายแดนมิได้กินอยู่ว่างเปล่าเสียเมื่อไร?"
"เจ้า...เจ้า...เจ้า..."
เซียวล้วนเบิกดวงตากลมโต เสียงสั่นเครือ:"เยี่ยอู๋เต้า...เจ้าจะขัดขืนอ๋องผู้สำเร็จราชการจริงๆ หรือ?"
"อ๋องผู้สำเร็จราชการ? เก่งกาจเพียงนั้นหรือ?"
เยี่ยอู๋เต้าออกแรงบีบคางของเซียวล้วน หนักหน่วงถึงขนาดเกิดรอยแดงชัดเจน
เลี่ยงเจ๋อเห็นหญิงสาวของตนถูกเยี่ยอู๋เต้าทำให้อับอายขายหน้า กิริยาท่าทางก็พลุ่งพล่านด้วยความโกรธเคือง:
"เยี่ยอู๋เต้า ปล่อยนางเดี๋ยวนี้!"
เยี่ยอู๋เต้าเหลือบตามองเขาอย่างเย็นชา:"เฉา จี๋ คนผู้นี้เอ่ยพระนามฮ่องเต้โดยไม่เคารพ ตามกฎหมาย ควรได้รับโทษสถานใด?"
เฉา จี๋เอ่ยเสียงดัง:"ทูลฝ่าบาท ตามกฎหมายแคว้นเยี่ยน องค์กับข้าห้ามก้าวก่ายกัน ผู้ใดหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ โทษเบาก็เฆี่ยนตี โทษหนักก็ประหารชีวิต!"
เลี่ยงเจ๋อสีหน้าเปลี่ยนไปใหญ่หลวง แต่ยังกัดฟันตะโกน:"เจ้าจะเป็นฮ่องเต้อะไร? ก็แค่หุ่นเชิด..."
"บังอาจ!"
เฉา จี๋ตวาดเสียงเข้ม
ทหารองครักษ์สำนักตงฉ่างหลายนายชักดาบเข้าล้อมเลี่ยงเจ๋อ
เยี่ยอู๋เต้ายิ้ม:"เช่นนั้นก็เพิ่มโทษอีกขั้น ตัดเป็นชิ้นๆ เอาชีวิตมัน!"
"ไม่...อย่า!"
เลี่ยงเจ๋อตกใจจนขาสั่น น้ำสีเหลืองไหลรินตามขากางเกงลงไป
"เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ข้า...ข้าพ่อเป็นอ๋องหนานหลิง ฆ่าข้าไม่ได้!"
"อ๋องหนานหลิง? ก็แค่ขบถนอกคอก เฉา จี๋ ลงมือ!"
เฉา จี๋รีบสั่งคนกดเลี่ยงเจ๋อลงกับพื้น มือนั้นยกดาบขึ้นฟัน ฉีกเนื้อหนังบนใบหน้าของเลี่ยงเจ๋อออกมาอย่างทารุณ!
"อ๊าก!"
เลี่ยงเจ๋อส่งเสียงร้องโหยหวนมิได้ดั่งมนุษย์
บุตรชายของอ๋องหนานหลิงผู้สูงศักดิ์ เมื่อครู่ยังโอฬารผึ่งผาย บัดนี้ศักดิ์ศรีทั้งมวลมลายสูญสิ้น!
"เยี่ยอู๋เต้า เจ้าจบแล้ว! พรุ่งนี้ท่านพ่อของข้าจะโค่นเจ้าลงจากบัลลังก์!"
เซียวล้วนกลืนน้ำลายลงคอ นับเป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าสิ่งต่างๆ หลุดพ้นจากการควบคุมของตน
เยี่ยอู๋เต้า ชายที่เคยตามจีบนาง ได้ถูกนางหลอกใช้ให้เต้นรำบนฝ่ามืออยู่เสมอ
บัดนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด ลงมือโหดเหี้ยม กระทั่ง...
เป็นเพราะนางแต่งงานกับชายอื่น ทำให้เขาถูกยั่วโทสะ?
ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน!
เยี่ยอู๋เต้าเป็นที่รักของนางนัก ไหนเลยจะกล้าทำร้ายนาง?
ต้องเป็นเพราะความหึงหวง!
ความหึงหวงทำให้บุรุษคลุ้มคลั่ง เสียสติ!
ทุกอย่างสมเหตุสมผลแล้ว!
"เยี่ยอู๋เต้า..." เซียวล้วนโอบเขาไว้จากด้านหลัง,"ข้ายังรักเจ้าอยู่ การแต่งงานวันนี้เป็นเพียงความจำเป็นทางการเมือง ฝ่าบาทต้องเข้าใจข้าได้ ใช่หรือไม่?"
"ข้าเข้าใจ...เจ้าหรือ!"
เยี่ยอู๋เต้าฟาดฝ่ามือเข้าเต็มหน้าเซียวล้วนจนนางหมุนสามรอบ ทรุดลงกับพื้น
เซียวล้วนงงงันไปสิ้น!
"อ๊ากกก!"
ระหว่างนั้น เนื้อบนใบหน้าของเลี่ยงเจ๋อถูกเฉือนออกไปอีกหลายชิ้น ใบหน้าแดงฉานไปด้วยเลือด น่าสยดสยองเกินบรรยาย!
"หน่วยเสื้อคลุมแพรทอง! ใครก็ได้! รีบเรียกหน่วยเสื้อคลุมแพรทองมาเร็ว!"
เซียวล้วนเพิ่งตระหนักว่าสถานการณ์พ้นวิสัย จึงเริ่มร้องเรียกผู้คน
แต่โดยรอบเงียบสงัด เหล่าขุนนางไม่มีใครกล้ายุ่ง หน่วยเสื้อคลุมแพรทองยิ่งไม่ปรากฏวายุแม้แต่คนเดียว นับเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เยี่ยอู๋เต้ายกคางของนางขึ้นอย่างเย้ยหยัน:"ร้องต่อไปเถิด ต่อให้เจ้าตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยเจ้าหรอก!"
เซียวล้วนหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ สีเลือดหายไปสิ้น:"เยี่ยอู๋เต้า เจ้าบ้าไปแล้ว! เจ้าบ้าไปแล้วจริงๆ! การกระทำเช่นนี้ พรุ่งนี้เจ้าจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้แน่!"
"จริงหรือ? พรุ่งนี้ข้าจะมีชีวิตอยู่หรือไม่ ข้าไม่รู้ แต่ตอนนี้เจ้าจะมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ย่อมเป็นไปตามที่ข้ากำหนด!"
"อ๊าก! อ๊าก!" เลี่ยงเจ๋อกรีดร้องสุดเสียง,"เยี่ยอู๋เต้า ข้าขอร้องเจ้า ขอเจ้าไว้ชีวิตข้าเถิด ขอเพียงเจ้าไว้ชีวิตข้า ข้าจะทำทุกอย่าง!"
"จริงหรือ?" เยี่ยอู๋เต้ายื่นมีดสั้นเล่มหนึ่งให้เขาด้วยความสนใจ,"ขอเพียงเจ้าแทงเซียวล้วนอีกหนึ่งแผล ข้าก็จะเฉือนเนื้อเจ้าอีกหนึ่งชิ้นน้อยลง เป็นเช่นไร?"
"ข้ายอม! ข้ายอม!"
เลี่ยงเจ๋อผู้เสียผิวหน้าไปทั้งสิ้น ดูราวกับปีศาจร้ายจากนรก ใต้ใบหน้าที่แดงก่ำนั้น กล้ามเนื้อเปล่าเปลือยปรากฏสู่สายตาคนทั่วไป
"ขอโทษ..."
เขาก้าวเท้าทีละก้าวไปทางเซียวล้วน
เซียวล้วนหน้าซีดเซียว ถอยหลังไม่ขาด คำพูดของนางมีแววหวาดกลัวเป็นครั้งแรก
"เลี่ยงเจ๋อ! เจ้าทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้..."
เลี่ยงเจ๋อกัดฟันแน่น พลางตวัดมีดสั้นออกไปอย่างสุดแรง
เซียวล้วนรีบหลบไปด้านข้าง ผ้าคลุมไหล่ถูกแทงทะลุ รอยเลือดแดงฉานแผ่ขยายอย่างรวดเร็ว
"อ๊าก!"
นางร้องลั่น ก้มลงหยิบดาบยาวขึ้นมาฉุดใจ
"อย่า...อย่าเข้ามา!"
แต่เลี่ยงเจ๋อก็สิ้นสติไปแล้ว
เขาร้องขอชีวิตต่อเยี่ยอู๋เต้าไปพลาง เดินหน้าต่อไปพลาง
"เยี่ยอู๋เต้า ข้าทำตามแล้ว...ท่านจะปล่อยข้าไปใช่ไหม...ใช่ไหม?"
เซียวล้วนจ้องมองเลี่ยงเจ๋อที่ใกล้เข้ามาทุกที ความกลัวในดวงตากลายเป็นความเด็ดขาด
"เป็นเจ้าเองที่บังคับข้า!"
นางกำดาบในมือแน่น ผลักแทงออกไปสุดแรง!
เลี่ยงเจ๋อชะงักกาย ยากจะเชื่อสายตาตน ก้มมองท้องที่แดงฉานเป็นวงกว้าง แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเซียวล้วน
ท้ายที่สุด ร่างก็โอนเอนสองสามครั้ง ล้มลงกับพื้นไม่ไหวติง
"ปัง ปัง ปัง!"
เยี่ยอู๋เต้าปรบมือด้วยความชื่นชม ยิ้มพลางเอ่ย:
"ทุกท่านเห็นแล้วใช่หรือไม่? เลี่ยงเจ๋อบุตรชายอ๋องหนานหลิงคิดมลทินต่อองค์ฮองเฮาเซียว องค์ฮองเฮาเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ จึงสังหารเลี่ยงเจ๋อ นับเป็นความกล้าหาญที่น่ายกย่อง!"
สายพระเนตรกวาดมองไปรอบๆ ขุนนางที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างก้มหน้านิ่ง ไม่มีใครกล้าส่งเสียง
"วันนี้ข้าอารมณ์ดี อภัยโทษให้องค์ฮองเฮาเซียว แต่..."
ผู้คนทั้งหลายหัวใจกระตุกวาบ หวาดกลัวว่าเยี่ยอู๋เต้าจะเอ่ยต่อไป
"เลี่ยงเจ๋อกระทำชั่วในวังหลัง ให้ตัดหัวทั้งสามชั่วโคตร!"
"เลี่ยงเหม่ย น้องสาวของเขาที่เป็นฮองเฮาอันดับห้าของข้า ควรจะได้รับโทษสถานใดดีเล่า?"
เฉา จี๋ที่ยืนอยู่ข้างกายเอ่ยขึ้น:"ทูลฝ่าบาท เลี่ยงเหม่ยไร้ซึ่งคุณธรรม บัดนี้กำลังแต่งงานกับชายอื่นอยู่!"
"โอ้?"
เยี่ยอู๋เต้าแสดงสีหน้าเจ็บปวดแสนสาหัส:"ฤๅฝ่าบาทจะมิทรงเจ็บปวดนัก! ตั้งใจจะละเว้นชีวิตฮองเฮาเลี่ยงไว้ ไม่คิดว่านางจะทรยศต่อพระมหากรุณาธิคุณ!"
"ข้าจำใจ ต้องตัดญาติตัดมิตรเพื่อความเที่ยงธรรม!"
"ผู้ใดมา ตามข้าไปจับตัวฮองเฮาเลี่ยง!"
"ขอรับ!"
ทหารองครักษ์นับพันส่งเสียงกึกก้องพร้อมกัน!
ตำหนักฉางเล่อ
"คำนับสามคำ!"
ภายในตำหนักก็ประดับประดาโคมไฟสว่างไสวเช่นกัน
อีกเพียงก้าวเดียว เลี่ยงเหม่ยก็จะได้เข้าหอร่วมกับจอหงวนสุเหวินเซิงแห่งยุคนี้
"หยุดก่อน!"
เยี่ยอู๋เต้านำผู้คนบุกรุกเข้ามา
"เยี่ยอู๋เต้า เจ้าเศษสวะเช่นนี้มาที่แห่งนี้ทำไม?"
เลี่ยงเหม่ยขมวดคิ้วมุ่น ไม่ต้อนรับเขาเป็นแน่
"อย่าเข้าใจผิดไปนะ..."
เยี่ยอู๋เต้าเผยรอยยิ้มอันใจดี:"วันนี้เป็นวันมงคลสมรสของเจ้า พี่ชายเจ้าฝากข้ามาแสดงความยินดีด้วย"
เลี่ยงเหม่ยแสดงสีหน้า"เป็นอย่างที่คิดไว้" แล้วเอ่ยว่า:"เจ้าไอ้คนขี้ขลาด ก็มีประโยชน์แค่นี้แหละ"
นางยื่นมือข้างหนึ่งออกมา:"เอามาเถอะ"
เยี่ยอู๋เต้าตะลึง:"เอาอะไร?"
"ของขวัญไง!" เลี่ยงเหม่ยเหลือบมองเขาอย่างหงุดหงิด,"เจ้ามาในนามของพี่ชายข้า จะให้มาถึงมือเปล่าได้อย่างไร?"
เยี่ยอู๋เต้าหัวเราะ:"ความหมายของเจ้าก็คือ...ภรรยาของข้ากำลังจะแต่งงานกับชายอื่น แล้วข้ายังต้องส่งของขวัญแสดงความยินดีอีกหรือ?"
เลี่ยงเหม่ยเอ่ยอย่างไม่พอใจ:"ที่ข้ารับของขวัญของเจ้าก็เพราะเห็นแก่หน้าเจ้า อย่าตีหน้าว่าไม่รู้จักดี!"
"ดี ดี ดี!"
เยี่ยอู๋เต้าตบมือหัวเราะลั่น,"ตามที่เจ้าว่า ข้ามีของขวัญชิ้นหนึ่งจะมอบให้เจ้าจริงๆ ด้วย!"
เขายิ้มพลางโยนศีรษะมนุษย์ที่ยังมีเลือดหยดลงไปที่เท้าของเลี่ยงเหม่ย
"ถึงจะดูเข้าท่าอยู่บ้าง"
เลี่ยงเหม่ยเพ่งมองดูให้ชัด
วินาทีถัดมา
"อ๊ากกกก!!!"
เสียงกรีดร้องที่แทบจะทะลุแก้วหูดังกระหึ่มไปทั่วทั้งตำหนักฉางเล่อ!