เยี่ยอู๋เต้าถามติดกันสามคำ กดดันให้ขุนนางทั้งปวงเงียบกริบราวกับไม่มีใครกล้าส่งเสียง
พวกเขาจะโต้แย้งอะไรได้?
ภรรยาตัวเองยังวิ่งไปแต่งงานกับชายอื่น จะให้ทนได้หรือ?
อีกอย่าง เยี่ยอู๋เต้าเป็นฮ่องเต้ ฮองเฮากลับสำส่อนผิดประเวณี เขาจะจัดการไม่ได้หรือ?
หากเป็นในอดีต ต่อให้ฆ่าอสนางในวังที่ผิดประเวณีทั้งหมดทิ้ง ก็ไม่มีใครกล้าพูดสักคำ!
เหล่าขุนนางจนปัญญาจะโต้แย้ง มีเพียงคนเดียวที่ลุกขึ้นอาละวาด
หลี่ฉงเต๋อก็แตกด่ากราด: "ช่างเป็นปากคอคมกริบนัก!"
"เยี่ยอู๋เต้า! เจ้ายังมีหน้ามาพูดถึงกฎหมายอีกหรือ?"
"ฮองเฮาทั้งเก้านางล้วนเป็นบุตรสาวของมหาอำมาตย์ผู้ใหญ่ รับพระเสาวนีย์ของพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลก่อนให้เข้าพระราชวัง มาปกครองบ้านเมืองร่วมกับขุนนางใหญ่ทั้งเก้าตระกูล!"
"เรื่องเมื่อคืนก็เป็นเพียงกลยุทธ์เฉพาะหน้าเท่านั้น!"
"เจ้าไม่เห็นแก่ภาพรวมของราชสำนัก ก่อกรรมทำเข็ญ ฆ่าฟันในวังหลวง สังหารบุตรหลานขุนนาง!"
"วันนี้ยังมาทำร้ายอวี๋ซื่อกลางพระที่นั่ง ใช้อำนาจข่มเหงผู้คน!"
"เจ้าพูดอยู่ได้ว่าทำตามกฎหมาย แต่สิ่งที่เจ้าทำลงไป มีข้อไหนเข้าข้อราชประเพณีบ้าง?"
"อย่างเจ้าฮ่องเต้โง่เขลาโหดร้ายเช่นนี้ ยังคู่ควรกับบัลลังก์มังกรหรือ?"
"ข้าชราวันนี้ต่อให้แหลกสลายเป็นผุยผง ก็จะทำเพื่อราษฎรทั่วหล้า เพื่อบูรพกษัตริย์ ทั้งหมดทั้งมวล เพื่อถอดเจ้าฮ่องเต้โง่เขลาคนนี้ออกจากบัลลังก์!"
เขาพูดถึงตอนสุดท้าย ผมหนวดเคราแผ่ตั้งด้วยความโกรธ เสียงก้องสะท้านไปทั่วพระที่นั่งจินหลวน
แต่เยี่ยอู๋เต้ากลับเพียงนิ่งมองหลี่ฉงเต๋อ
เนิ่นนาน
เขาจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก
"หลี่ฉงเต๋อ เจ้าอ่านตำราวิชาคนดีมาทั้งชีวิต เป็นอวี๋ซื่อมาทั้งชีวิต สุดท้าย... กลับอ่านกฎหมายไม่เข้าใจเลย"
หลี่ฉงเต๋อโกรธจัด: "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"
เยี่ยอู๋เต้าค่อย ๆ เดินมาที่หน้าตั่งมังกร
ยื่นมือ
คว้าดาบประจำองค์ฮ่องเต้ที่แขวนอยู่ข้างตั่งมังกร
ฉัวะ——
เสียงกู่ร้องดั่งมังกร
ดาบยาวหลุดจากฝัก
แสงเย็นเฉียบสะท้อนทั่วพระที่นั่งจินหลวน
สายตาของทุกคน ต่างจดจ่ออยู่ที่ดาบประจำราชบัลลังก์เล่มนั้นซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจ