มั่วโม่ตัวหดอยู่หลังขอบโต๊ะ น้ำตาไหลจนแห้งไปแล้ว เหลือเพียงรอยแดงระคายรอบหางตา
เธอไม่กล้ามองแขนที่ขาดตกอยู่ที่พื้น ไม่กล้ามองร่างของเหลียนจงที่กอดแขนตัวเองงอตัวอยู่บนพื้น แต่กลิ่นคาวเลือดก็ยังลอยเข้ามาในจมูกเธอ หลบไปทางไหนก็ไม่พ้น
อีกาอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว มองเธออย่างสงบนิ่ง
สายตาของเขาไล่จากหางตาสีแดงของเธอไปที่นิ้วมือที่สั่นเทา แล้วกลับมาที่ริมฝีปากที่เธอกัดไว้
เขาเหมือนนักสังเกตการณ์ที่ใจเย็น รอจนเธอสั่นสะเทือนกับอารมณ์รุนแรงนั้นจนจบ จึงค่อยเอ่ยปากช้าๆ: "ถ้าเธอไม่กิน แล้วปกติเธอสูบพลังหยางยังไง?"
ริมฝีปากของมั่วโม่ขยับเล็กน้อย แล้วก็หุบลง เธอไม่รู้ว่าควรตอบหรือไม่ สมองของเธอว่างเปล่า เหลือเพียงคำว่า "อย่ากินคน"
ในที่สุดเธอก็บีบเสียงเล็กๆ ออกมา: "จูบ"
อีกาเอียงศีรษะเล็กน้อย พูดคำนั้นซ้ำอีกครั้ง
"จูบ"
"อือ"
มั่วโม่ก้มหน้า ไม่กล้ามองเขา
อีกานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
"ในเมื่อเธอไม่ชอบกิน... งั้นฉันจะเลี้ยงคนพวกนี้ไว้ ให้เธอสูบพลังหยาง"
เขาพูดอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนพูดว่า "ฉันวางของพวกนี้ไว้ให้เธอใช้"
มั่วโม่เงยหน้าขึ้นทันที ริมฝีปากของเธอเผยอ อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ร่างของอีกาเริ่มจางลงแล้ว
หลังจากอีกาหายไป ในกระท่อมไม้ก็เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของเหลียนจง
สายตาของมั่วโม่ค่อยๆ ขยับไปที่คนสามคนที่อยู่ติดกำแพง
เซี่ยหังขมวดคิ้วแน่น เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างที่ยังคิดไม่ตก
เปี้ยนซิงนั่งยองๆ ข้างๆ เหลียนจง มือข้างหนึ่งยังกดอยู่เหนือบาดแผลของเหลียนจงเพื่อพยายามห้ามเลือด นิ้วของเขาสั่นเทา แต่เมื่อเขาเงยหน้ามองมั่วโม่ มั่วโม่ก็เห็นสีหน้าบนใบหน้าของเขา