แต่เธอไม่ทันได้ใส่ใจความเจ็บปวดนั้น
เธอเงยหน้ามองเงาร่างตรงหน้า ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว
ริมฝีปากของมั่วโม่สั่นระริก พยายามส่งเสียงแต่ก็ไม่ออก
จากนั้น มั่วโม่รู้สึกเพียงตาใส่มือข้างหนึ่งสีซีดก็แนบมาที่ลำคอของเธอ นิ้วที่เย็นเฉียบรวบเข้าหากัน กระชับลงบนลำคอของเธอ
นิ้วของเขายาว ข้อนิ้วชัดเจน ความเย็นจากจุดที่สัมผัสซึมเข้าไป ไหลเลื่อนไปตามผิวของเธอ
มั่วโม่ถูกบีบจนหายใจแทบไม่ทัน
นิ้วของเธอกำข้อมือของเขา พยายามจะดึงออก แต่แรงน้อยนิดเหลือเกิน
หางตาของมั่วโม่เริ่มแดงเรื่อบางๆ น้ำใสๆ ค่อยๆ เอ่อขึ้นมาจากโคนขนตา เป็นประกายยามต้องแสงจันทร์
อีกาล้มหัวมองลงมา ใบหน้าที่แยกไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชายไร้อารมณ์ใดๆ ดวงตาสีเทาหม่นหยุดอยู่ที่หางตาแดงๆ ของเธอ
น้ำตาในดวงตาของมั่วโม่ไหลออกมาตามหางตา ไหลอาบแก้มลงมาถึงคาง เป็นประกายวูบหนึ่งในแสงจันทร์
ครู่หนึ่ง ปลายนิ้วของอีกาคลายออกจากลำคอของเธอ
มือของเขาเลื่อนออกจากลำคอของเธอ ปลายนิ้วไล้ขึ้นไปตามแนวคางของเธอ ใช้ปลายนิ้วแตะน้ำตาหยดนั้นที่ยังไม่ทันไหลร่วง แล้วซับความชื้นบางๆ นั้นไว้ที่ปลายนิ้ว จากนั้นจึงยกมือขึ้น สอดนิ้วนั้นเข้าปากของตัวเอง
ในดวงตาสีเทาหม่นของอีกาแผ่กระจายแสงที่ยากจะเอ่ยถึง ราวกับกำลังลิ้มรสสิ่งที่เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่ความไม่เข้าใจนั้นเอง กลับทำให้เขารู้สึกแปลกใหม่