มั่วโม่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างผลักขาเธอให้เดินไปข้างหน้า
เท้าของเธอก้าวลงบนพื้น ทุกย่างก้าวที่น่องของเธอสั่นเทา
เมื่อเธอเดินไปถึงเบื้องหน้าชายสามคนนั้น เปี้ยนซิงเงยหน้าขึ้นจ้องเธอ หยาดเลือดแห้งกรังยังติดอยู่ที่มุมปากของเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเคือง
มั่วโม่หดไหล่ ถอยไปด้านข้างหนึ่งก้าว แล้วไปยืนอยู่ต่อหน้าเซี่ยหัง
เซี่ยหังมองเธอ คราบเลือดบนใบหน้าแห้งสนิทแล้ว เขาก้มมองมั่วโม่ มุมปากขยับเล็กน้อย
มั่วโม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถลังเลต่อหน้ากานานเกินไปได้ เธอเขย่งปลายเท้า ประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเขา
ริมฝีปากของเซี่ยหังแห้งกว่าปกติเล็กน้อย แต่เขาก็ตอบสนองเธอ
จูบของเขาครั้งนี้สำรวมกว่าทุกครั้ง ไม่รีบร้อนที่จะงัดริมฝีปากของเธอ แค่ซ้อนริมฝีปากล่างของเธอไว้เบา ๆ ใช้ปลายลิ้นแตะไล่ขอบปากอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบประโลมแมวที่ตกใจกลัว
กานยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เอียงคอมองพวกเขา เหมือนนกที่กำลังสังเกตสิ่งใหม่ ๆ อย่างจริงจัง
สายตาของเขากวาดจากปลายหูที่แดงก่ำของมั่วโม่ไปยังนิ้วมือของเซี่ยหังที่วางอยู่บนต้นคอของเธอ แล้วเลื่อนกลับมาที่ช่องว่างระหว่างริมฝีปากทั้งสองที่แนบชิดกัน