เซี่ยหังหันกลับมาจากสายตา จิบเบียร์ไปหนึ่งอึก แล้วเอ่ยเสียงเนิบนาบ "ฉันไม่ไป"
เปี้ยนซิงกำลังสนุกสุดเหวี่ยง เขาโบกกระป๋องเบียร์ไปมาพร้อมกับพูดว่า "ดูสิ ป่านั้นหนาทึบขนาดไหน! ข้างในต้องมี..." เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนเพิ่งจะตั้งสติได้ "หา? ไม่ไป?"
"ไม่ไป" น้ำเสียงเซี่ยหังเรียบเฉย "กลางคืนง่วง อยากนอนแต่หัวค่ำ"
เปี้ยนซิง: "..."
เหลียนจงพิงต้นไม้อยู่ พ่นลมหายใจออกทางจมูก "เซี่ยหัง วันนี้แกเป็นบ้าอะไร? บอกว่าที่นี่อบอวลไอหยิน บอกจะไปตกปลา บอกจะกลับ บอกไม่กลับ พอตอนนี้ก็ไม่ไปอีก แกรำมวยจีนกับใครเขาอยู่หรือไง?"
"ผมว่าเขาก็แค่นอนไม่พอ" สวี่ชิงพูดขึ้น
"วงดำชัด สมาธิแตก อารมณ์แปรปรวน แนะนำให้พัก"
เปี้ยนซิงวางมือบนหน้าผาก ถอนหายใจยาวอย่างระอาด้วยความปวดหัว
เหลียนจงลุกขึ้นยืนแล้วตบไหล่เขาเบา ๆ "ไปเถอะ ๆ ปล่อยให้เขานั่งเหม่ออยู่คนเดียวไป"
หลายคนช่วยกันเก็บเศษฟืนที่เหลือในกองไฟ แล้วกวาดรวมกระป๋องเบียร์ไว้เป็นกอง เปี้ยนซิงยังหันไปถลึงตาใสเซี่ยหังอีกรอบ เซี่ยหังเพียงยกคันเบ็ดในมือขึ้นเป็นเชิงตอบ เปี้ยนซิงถึงกับผะแผ่วความโกรธ ส่งเสียงหึในลำคอ แล้วมุดเข้าเต็นท์ไป
ริมฝั่งทะเลสาบเงียบสงบลง
เซี่ยหังหมุนตัว หันหน้าเข้าหาพื้นน้ำ ข้อศอกท้าวเข่า โน้มตัวลงไปใกล้ขอบน้ำ
"ออกมาเถอะ"
เสียงของเขาเจือกลิ่นเหล้าที่ยังไม่จางหาย แสงแดดตกกระทบใบหน้า เขาเหล่ตาเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว มุมปากโค้งขึ้นบาง ๆ
มั่วโม่ค่อย ๆ แง้มตาขึ้นจากใต้น้ำ
เธอเห็นเขายิ้มละไมมองมาทางเธอ สีหน้านั่นทำเอาหัวใจเธอทั้งคันทั้งระทึกไปพร้อมกัน