เปี้ยนซิงจนใจ ที่พี่คนนี้คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้
เมื่อวานยังหน้านิ่งบอกว่าพรุ่งนี้จะกลับ พอวันนี้พระอาทิตย์ขึ้นกลับมานั่งข้างทะเลสาบเหมือนรากปักดิน ไม่ยอมขยับไปไหนจริงๆ
เปี้ยนซิงนั่งยองๆ ข้างเขา เอียงคอมอง กำลังจะพูดอีกสองสามคำ ก็สังเกตเห็นว่าสีหน้าเซี่ยหังไม่ค่อยดี
เซี่ยหังคนนี้ ปกติก็เป็นคนผิวขาวซีดอยู่แล้ว แต่แบบนั้นคือขาวแบบคนปกติ วันนี้ไม่เหมือนกัน ริมฝีปากไม่มีเลือดฝาด ใต้ตามีรอยคล้ำบางๆ เหมือนไม่ได้นอนทั้งคืน
เขาพิงก้อนหินนั่งอยู่ หลังโค้งเล็กน้อย แสงเช้าตกบนใบหน้า ยิ่งขับให้ใบหน้าที่เย็นชาอยู่แล้วดูซีดเซียวลงไปอีก
เปี้ยนซิงขยับเข้าไปใกล้ ขมวดคิ้ว: "เซี่ยหัง ทำไมสีหน้าเธอแย่จัง? เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?"
บิสกิตแห้งในมือเซี่ยหังถูกเขาบีบอยู่อีกพัก กว่าจะค่อยๆ กัดคำหนึ่ง เขาเคี้ยวสองที พึมพำตอบรับเสียงอื๋อ สายตายังคงจ้องอยู่ที่ผิวน้ำ
"นอนไม่ชินที่" เขาพูด
เปี้ยนซิงมองเขาอย่างสงสัย: "แต่ก่อนเธอออกมาเที่ยวไม่เคยนอนไม่ชินที่สักครั้ง"
"......"
เซี่ยหังยัดบิสกิตชิ้นสุดท้ายเข้าปาก ลุกขึ้นตบเศษขนมปังบนมือ
"ฉันไปเอาเบ็ดตกปลา"
เปี้ยนซิง: "หา?"
"ตกปลาไง" เซี่ยหังไม่หันกลับมา "มาถึงทะเลสาบแล้วไม่ตกปลา เสียเที่ยว"
เปี้ยนซิงอ้าปาก มองแผ่นหลังของเขา แล้วหันไปมองเหลียนจงกับสวี่ชิง