นักเรียนมัธยมปลายหลายคนนอนหลับยาวจนถึงช่วงค่ำ
เปี้ยนซิงตื่นขึ้นเพราะความหิว ตอนที่เขาออกมาจากเต็นท์ ท้องฟ้าเริ่มมืดลงครึ่งหนึ่งแล้ว เขาขยี้ตาแล้วมองไปทางกองไฟ เหล่าซีหังนั่งอยู่ที่นั่นแล้ว
“พวกนายนอนเก่งจริง ๆ” น้ำเสียงของเซี่ยหังเรียบเฉย
เปี้ยนซิงหาวหนึ่งครั้ง “นายก็หลับไม่ใช่เหรอ? นายตื่นตอนไหน?”
“เพิ่งตื่น”
เปี้ยนซิงไม่ได้คิดมาก นั่งยอง ๆ ข้างกองไฟและเริ่มค้นหาของว่างในกระเป๋า ต่อมาไม่นาน เหลียนจงและสวี่ชิงก็ออกมาจากเต็นท์ตามลำดับ คนสี่คนล้อมกองถ่านที่ก่อไฟขึ้นใหม่และกินอาหารเย็นง่าย ๆ ด้วยกัน
เปี้ยนซิงถามอย่างไม่ชัดเจนนัก “คืนนี้ยังไปผจญภัยกันอีกไหม?”
เหลียนจงโยนฟืนลงในกองไฟ “นายยังมีแรงอีกเหรอ?”
“……ช่างเถอะ” เปี้ยนซิงลูบต้นคอของตัวเอง แล้วยิ้มออกมา “นอนนานเกินไป ตอนนี้เมื่อยทั้งตัวไปหมด ไว้โอกาสหน้ากันเถอะ”
คืนนั้นพวกเขานอนเร็ว หลังจากไฟในเต็นท์ดับลง เซี่ยหังฟังเสียงลมหายใจของเหลียนจงที่ค่อย ๆ สม่ำเสมอ แล้วรออีกสักพัก ก่อนจะค่อย ๆ รูดซิปออกไปอย่างเบามือ