มั่วโม่รู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นลวดที่มองไม่เห็นปลายทาง
หลายวันมานี้ ทุกครั้งที่อาเจ๋อออกจากบ้านไปทำงานตอนเช้า ศูนย์ศูนย์สี่กับศูนย์ศูนย์ห้าก็จะมาปรากฏตัวหน้าประตูบ้านเธอตรงเวลา
เธออยากปฏิเสธพวกเขา แต่กลับถูกพวกเขาล่อลวงด้วยวิธีต่าง ๆ นานาอยู่เสมอ
แล้วเธอก็จะเปิดประตู
จากนั้นก็จะถูกพวกเขาจับมือพาเข้าไปในห้องรับแขก ถูกประกบอยู่ตรงกลางระหว่างชายสองคน ถูกจูบ ถูกลูบไล้ จนเคลิบเคลิ้มทำเรื่องที่ตอนมีสติเธอไม่มีวันยอมเด็ดขาด
หลังจากพวกเขากลับไป มั่วโม่ก็จะนั่งอยู่บนโซฟาตามลำพัง ใช้มือปิดหน้า เอาหน้าผากแนบเข่า สำนึกผิดจนอยากหดตัวเป็นก้อนแล้วโยนตัวเองลงถังขยะ
เธอรู้สึกเหมือนคนมากมายที่นอกใจ ทำผิดแล้วก็หันไปดีกับอาเจ๋อเป็นสองเท่า
เพราะอย่างนั้น ช่วงหลายวันนี้อาเจ๋อถึงมีความสุขมากเสียจนแยกไม่ออกว่ารอยบนตัวเธอเป็นฝีมือใครกันแน่
แต่ถ้ามาหาเธอวันละหลายครั้งแบบนี้ ร่างกายเธอก็รับไม่ไหวจริง ๆ
เอวปวด ขาอ่อนแรง บางครั้งก็มีรอยนิ้วสีแดงจาง ๆ ทิ้งไว้บนผิว เธอยืนอยู่หน้ากระจก มองรอยจาง ๆ จุดหนึ่งที่ข้างลำคอ แล้วใช้คอนซีลเลอร์ปกปิดจนกระทั่งอาเจ๋อไม่ทันสังเกตเห็น
มั่วโม่หมุนฝาคอนซีลเลอร์ปิดให้สนิท วางลงบนอ่างล้างหน้า มองใบหน้าที่แดงระเรื่อของตัวเองในกระจก แล้วในที่สุดก็ตัดสินใจได้
คืนนั้นหลังอาหารเย็น มั่วโม่ถือถ้วยชาร้อนสองถ้วยเดินเข้ามาในห้องรับแขก แล้วนั่งลงข้างอาเจ๋อ