ไม่กี่วินาทีต่อมา มั่วโม่เหลือบเห็นศูนย์ศูนย์หกหยิบผ้าขนหนูสีขาวที่พับไว้อย่างเรียบร้อยจากตู้ตรงมุมห้อง แล้วเดินกลับมายืนด้านหลังเธอ
“อย่าขยับ” เสียงของเขาดังมาจากเหนือศีรษะ “ผมยังหยดน้ำอยู่”
มั่วโม่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ผ้าขนหนูสีขาวแห้งสนิทก็วางลงบนศีรษะของเธอ
มือทั้งสองข้างของศูนย์ศูนย์หกกดลงบนเส้นผมของเธอผ่านผ้าขนหนู สัมผัสเบานุ่มนวล ค่อย ๆ เช็ดจากปลายผมขึ้นไปยังโคนผม
ร่างกายของมั่วโม่ยังเกร็งอยู่เล็กน้อย แต่สัมผัสของผ้าขนหนูนุ่มเกินไป อีกทั้งศูนย์ศูนย์หกก็เช็ดอย่างแผ่วเบา เธอจึงผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย มองเข่าที่ชิดกันของตัวเอง พลางคิดในใจว่าที่จริงแล้วศูนย์ศูนย์หกดูเป็นคนดี
เขาดูสะอาดสะอ้าน ต่างจากคนอื่น ๆ ที่เธอเคยพบ
เธอนั่งเงียบ ๆ ไม่ขยับเขยื้อน ปล่อยให้เขาเช็ดผมให้
แต่เธอมองไม่เห็นภาพที่เกิดขึ้นด้านหลัง
ศูนย์ศูนย์หกหลุบตาลง สายตาจับจ้องอยู่ที่ขวัญบนศีรษะของเธอ นิ้วมือค่อย ๆ นวดคลึงผ่านผ้าขนหนู
สายตาของเขาเลื่อนจากปลายผมของเธอลงมาตามแนวโค้งของต้นคอ เนื่องจากเธอก้มหน้า ผิวบริเวณต้นคอส่วนใหญ่จึงเผยอยู่ใต้แสงยามเช้า เนียนละเอียดขาวสะอาด มีปอยผมเปียกชื้นสองสามเส้นแนบอยู่บนผิว