สายลมในป่าหยุดลงอย่างกะทันหัน ทั้งป่าเงียบสงัดจนหายใจแทบไม่ออก
เซี่ยหังมองกระท่อมไม้นั้น นิ่งไปไม่กี่วินาที แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า "ดูเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ให้พวกเราไป"
เขาหยุดชั่วครู่ สายตาหันจากบานประตูกระท่อมไม้ มองไปยังคนทั้งสามที่อยู่ข้างกาย
"เข้าไปดูกันเถอะ"
ลูกกระเดือกของเหลียนจงขยับ เปี้ยนซิงกลืนน้ำลาย เสียงดังชัดเจนในป่าที่เงียบสงบ "ต้องเข้าไปจริง ๆ เหรอ?"
ไม่มีใครตอบเขา
เซี่ยหังเดินออกไปทางกระท่อมไม้แล้ว
มั่วโม่เดินตามเขาไปข้าง ๆ
เหลียนจงและเปี้ยนซิงสบตากัน แล้วเดินตามมาด้วย ทั้งสี่คนขยับเข้าใกล้กันโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าจะเดินต่อไปได้ก็ต่อเมื่อได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน
ประตูกระท่อมไม้แง้มไว้
เซี่ยหังยื่นมือผลัก บานประตูไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทึม ๆ
แสงลอดผ่านช่องประตูเข้าไป ส่องเห็นพื้นไม้ที่มีฝุ่นจับเป็นหย่อมเล็ก ๆ ข้างในมืดมาก แต่มองจากปากประตูเข้าไป กลับเรียบร้อยผิดคาด
พวกเขายืนอยู่ที่ขอบประตูสักพัก เงียบจนได้ยินแต่เสียงหายใจของกันและกัน