มั่วโม่ยืนอยู่ระหว่างคนสองคน สายตาของเธอจับจ้องไปที่กะโหลกศีรษะอันหนึ่ง ซึ่งเล็กกว่าอันอื่นๆ ราวกับเป็นของเด็กคนหนึ่ง
มั่วโม่มองอยู่นาน แล้วจึงละสายตาออกไป
เสียงของเซี่ยหังดังมาจากท้ายแถว "ไป ขึ้นไป"
เขาจับข้อมือของมั่วโม่แล้วหันหลังเดินขึ้นบันไดไป
ข้างนอกมืดสนิทแล้ว
ประตูกระท่อมไม้ถูกพวกเขาปิดใหม่อีกครั้ง กลอนประตูถูกเสียบจากด้านใน
ไม่มีใครหลับได้ ทุกคนนั่งล้อมวงเป็นวงเล็กๆ บนพื้น ระยะห่างระหว่างกันใกล้กว่าปกติเล็กน้อย
เซี่ยหังนั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ เขาวางกระบี่ไม้ท้อพาดบนเข่า มือวางอยู่ข้างกระบี่ไม้ท้อ พร้อมจะคว้าได้ทุกเมื่อ
มั่วโม่นั่งอยู่ตำแหน่งที่ไกลจากเซี่ยหังที่สุด เข่าของเธอแนบกับขาโต๊ะ ร่างกายหดไปด้านหลังเล็กน้อย หลังเกือบจะพิงกับเข่าด้านข้างของเหลียนจงที่นั่งอยู่ข้างหลัง
เธอรู้สึกกลัวกระบี่ไม้ท้อเล่มนั้น อยากจะห่างจากเซี่ยหังให้มากที่สุด
เธอหดตัวไปอีกนิด หลังไปแตะกับหน้าอกของเหลียนจง ผ่านเสื้อยืดบางๆ สะบักของเธอแนบกับอกของเขา
เหลียนจงขยับตัวเล็กน้อย แต่ไม่ได้ผลักเธอออก
แต่สายตาของเขาที่มองจากรอยประตูหันกลับมา ทอดลงไปที่ท้ายทอยของมั่วโม่
ปลายผมของเธอพาดอยู่บนต้นคอ เผยให้เห็นช่วงคอที่ขาวจนเกือบโปร่งใส ดูบอบบางไร้ที่พึ่ง