เซี่ยหังจับข้อมือของมั่วโม่ พาเธอลุกขึ้นจากใต้ต้นไม้
ขาของมั่วโม่ยังคงไม่มีแรง
เซี่ยหังโน้มตัวลง จับข้อเท้าของสวี่ชิง แล้วลากร่างเขาไป
มั่วโม่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูเขา ริมฝีปากสั่นระริก แต่เอ่ยคำพูดไม่ออก
เซี่ยหังเดินไปที่ริมน้ำ คลายมือออก ร่างของสวี่ชิงก็ไถลลงไปในทะเลสาบ
เสียง "ผัวะ" ดังขึ้น น้ำกระเซ็นเปียกพื้นรองเท้าและชายกางเกงของเซี่ยหัง
ร่างนั้นลอยอยู่บนผิวน้ำครู่หนึ่ง แล้วก็ถูกบางอย่างดึงลงไป ค่อย ๆ จมหายไป
มั่วโม่ยืนอยู่ริมฝั่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงความโล่งอกประหลาดที่พุ่งขึ้นมาจากฝ่าเท้า
พันธนาการบางอย่างหายไป เธอสามารถจากไปได้จริง ๆ แล้ว
เซี่ยหังยืนอยู่ริมน้ำ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ราวกับยืนยันบางสิ่งที่ทำให้เขาพึงพอใจ
เขาเดินกลับไปยังจุดที่สวี่ชิงนอนอยู่ก่อนหน้านี้ หมอบลงเก็บโทรศัพท์ นาฬิกาข้อมือ กุญแจ ที่ตกอยู่บนพื้น แล้วโยนทั้งหมดลงในทะเลสาบ
เวลาที่เหลือของคืนนั้นเงียบสงบมาก
มั่วโม่ถูกเซี่ยหังส่งกลับไปที่เต็นท์ เธอห่อตัวอยู่ในถุงนอน หลับตาลง แต่ทั้งคืนก็ไม่ได้หลับ
แม้ตอนนี้เธอจะเป็นผี แต่แท้จริงแล้วเธอก็ยังเป็นเด็กที่เติบโตมาในสังคมอันสงบสุข ไม่เคยเห็นเหตุการณ์นองเลือดแบบนี้มาก่อน
ตอนนี้เธอถึงได้ตระหนักว่าเธออยู่ในโลกสยองขวัญ ทุกคนในนั้นไม่สามารถคิดด้วยตรรกะปกติได้
[โฮสต์เก่งไม่เบา เจ้าบอสยังไม่ทันโผล่ กลุ่มตัวเอกก็ฆ่ากันเองแล้ว]