อาเจ๋อพามั่วโม่เยี่ยมชมสถานพักฟื้น
เมื่อเขาผลักประตูบานสุดท้ายของทางเดินเปิดออก มั่วโม่คิดว่าตัวเองคงเดินผิดที่
เบื้องหน้าคือทางเดินกว้างมาก เพดานสูงมาก ผนังทั้งสองข้างปูด้วยวอลเปเปอร์สีเทาอมน้ำตาลนุ่มนวล พื้นเป็นหินอ่อนลายเส้นเข้ม ทุก ๆ ห้าเมตรมีโคมไฟติดผนังสีอบอุ่น แสงนวลเนียนราวกับทางเดินของโรงแรมหรู
ในอากาศมีกลิ่นหอมไม้จาง ๆ ผสมกับกลิ่นสะอาดของน้ำยาทำความสะอาด จนรู้สึกฟุ่มเฟือยไปเลย
มั่วโม่ยืนนิ่ง อ้าปากเล็กน้อย
“นี่คือคุก?”
อาเจ๋อหยุดลงในตำแหน่งก้าวครึ่งจากเธอ หันกลับมามองเธอ รอยยิ้มยังคงนุ่มนวล “ภายนอกเรียกว่าสถานพักฟื้น แต่เธอจะมองว่ามันคืออพาร์ตเมนต์หรูก็ได้ เพียงแต่ประตูเปิดไม่ได้”
เขาชี้ไปที่ผนังทั้งสองข้างของทางเดิน
มั่วโม่มองตามทิศทางที่เขาชี้ สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่ “ห้องขัง” ควรจะเป็นเลย
ทุกห้องมีกำแพงกระจกเต็มบาน จากทางเดินสามารถมองเห็นการตกแต่งภายในทั้งหมดได้ ห้องแรกที่เธอเห็นปูพรมสีเทาเข้ม มีเตียงใหญ่เกินขนาด โต๊ะหัวเตียงมีโคมไฟตั้งโต๊ะดีไซน์เรียบง่าย และยังมีหนังสือวางซ้อนกันอยู่ด้วย มองเข้าไปด้านในยังเห็นประตูกระจกฝ้าของห้องน้ำในตัว พื้นที่กว้างกว่าอพาร์ตเมนต์ที่เธอเช่าในบอสตันเสียอีก
ที่มุมขวาบนของผนังกระจก มีป้ายโลหะติดอยู่: 057
“ที่นี่ไม่เรียกชื่อ เรียกแต่หมายเลข” เสียงของอาเจ๋อดังมาจากด้านหน้า “นักโทษทุกคน ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาบนเกาะ จะมีเพียงรหัสเดียว เธอก็เช่นกันเวลารักษา เรียกหมายเลขของพวกเขา อย่าเรียกชื่อ ชื่อเดิมของพวกเขาตายไปแล้วข้างนอก ที่นี่มีแต่ตัวเลข”