หูของมั่วโม่เริ่มร้อนอีกครั้ง
เธอเดินเข้าไป เอามือลูบบนโต๊ะหนังสือ มันสะอาด ไม่มีฝุ่นเลยแม้แต่นิดเดียว
อาเจ๋อหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เธอ
"เซ็นที่นี่"
มั่วโม่รับมาเปิดดู เป็นสัญญาจ้างงาน หนาเป็นตั้ง รายละเอียดข้อกำหนดยิบยับ
เธอเงยหน้าขึ้น อาเจ๋อยังคงยืนมองเธออยู่ที่หน้าประตู สายตาอ่อนโยน มุมปากยิ้มเล็กน้อย ราวกับกำลังรอให้เธอลงนาม
เธอเซ็นชื่อ "ไป๋เยียนมั่ว" สามตัวลงบนหน้าสุดท้าย ตัวหนังสือเรียบร้อยสวยงาม
อาเจ๋อรับสัญญาที่เซ็นเสร็จแล้วใส่ลงในซองเอกสาร
"ยินดีต้อนรับสู่ไป๋หย่า มั่วโม่" เขาพูด
...
เช้าวันรุ่งขึ้น มั่วโม่ลากกระเป๋าเดินทางยืนอยู่หน้าประตูอาคารหลักของสถานพักฟื้นไป๋หย่า
วันนี้เธอเปลี่ยนจากชุดเดรสตอนสัมภาษณ์ มาใส่เสื้อเชิ้ตสีครีมอ่อน พับแขนเสื้อขึ้นถึงปลายแขน กระดุมคอเสื้อติดแน่นจนถึงเม็ดบนสุด มัดผมเป็นหางม้าต่ำ ปลายผมที่ขมับปลิวมาติดแก้มตามแรงลม
อาเจ๋อรอเธออยู่ที่โถงใหญ่
เขายังคงมีรูปลักษณ์อ่อนโยนสะอาดตาน่าเอ็นดู เครื่องแบบเรียบร้อย
เมื่อเห็นมั่วโม่ลากกระเป๋าเดินเข้ามา เขาก็ยิ้มแล้วเดินเข้ามาหา: "แพทย์ไป๋ เช้า"