[ยินดีต้อนรับโฮสต์เข้าสู่ดันเจี้ยน: 《โรงพยาบาลบ้าบนเกาะร้าง》]
[ระบบขอแจ้งเตือนอย่างเป็นมิตร โลกนี้มีอันตรายระดับสูงมาก โปรดเตรียมตัวให้พร้อม]
อาการเวียนหัวที่คุ้นเคยประดังเข้ามา
เมื่อมั่วโม่ลืมตาขึ้น ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องน้ำกำลังเติมเครื่องสำอาง
ความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาเร็วเกินไป เธอต้องจับขอบอ่างล้างหน้าไว้ แล้วแคะคอออกมาสองสามครั้ง เงาสะท้อนในกระจกเป็นใบหน้าซีดเซียวที่เงยขึ้นมามองเธอ
ดวงตาโต ขอบตาแดงก่ำ ริมฝีปากไร้สี เส้นกรามเรียวเล็กแหลมคม ช่างเป็นใบหน้าที่ดูเหมือนถูกกลั่นแกล้งได้ง่ายเหลือเกิน
ร่างเดิมชอบกัดริมฝีปากล่างเวลากังวล เธอเผลอกัดตามไปโดยไม่รู้ตัว ปลายลิ้นสัมผัสได้ถึงรสชาติสนิมเหล็กจาง ๆ
ร่างเดิมเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และมาที่นี่เพื่อสมัครงานตำแหน่งจิตแพทย์
สถานพักฟื้นไป๋หย่า ชื่อเต็มคือศูนย์บำบัดทางจิตแบบปิดไป๋หย่า ตั้งอยู่บนเกาะร้างที่ปิดตาย สร้างขึ้นโดยความร่วมมือของกว่า 20 ประเทศทั่วโลก
ไป๋หย่าจะรับสมัครจิตแพทย์เป็นระยะ ๆ ส่วนแพทย์คนก่อน ๆ ไปที่ไหน ไม่มีใครรู้ แต่ชื่อเสียงอันโด่งดังนี้ก็ยังทำให้บัณฑิตจบใหม่ผู้เก่งกาจจำนวนไม่น้อยแห่กันมาสมัครไม่ขาดสาย
ร่างเดิมก็เป็นหนึ่งในนั้น
มั่วโม่สูดหายใจเข้าลึก ๆ หยิบลิปสติกออกมาจากกระเป๋า ใช้นิ้วทาให้ทั่วริมฝีปาก เธอมองกระจก หญิงสาวหน้าซีดเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นบ้าง
จากนั้นก็ผลักประตูห้องน้ำออกไป
ทางเดินยาวเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของเธอเอง
บนเก้าอี้ยาวหน้าห้องทำงานมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง
ความทรงจำของร่างเดิมบอกเธอว่า คนคนนี้ก็เป็นผู้สมัครเหมือนกัน ชายวัยสามสิบต้น ๆ สวมสูทผูกไท เข่ามีเอกสารรับรองคุณสมบัติหนาเป็นตั้งวางอยู่ สายตาเหม่อลอย ดูตื่นเต้นประหม่าไม่น้อย
คนในห้องเรียกให้เขาเข้าไป
สิบนาทีต่อมา ประตูก็เปิดออก คนผู้นั้นแทบจะไถลตัวออกมาตามกรอบประตู เสื้อเชิ้ตด้านหลังเปียกเป็นแผ่นใหญ่ เดินด้วยเข่าที่อ่อนแรง ไม่แม้แต่จะกล้าแหงนหน้ามองเข้าไปข้างใน รีบก้มหน้าก้าวเร็ว ๆ ออกไป
ราวกับว่าข้างในมีสัตว์ร้ายอะไรสักอย่าง
มั่วโม่เริ่มรู้สึกใจไม่ดี เธอหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้งเพื่อให้ตัวเองสงบลง