นอนไม่หลับทั้งคืน
มั่วโม่พลิกตัวไปมาถึงตีสาม ในหัวเต็มไปด้วยดวงตาสีเทาอมฟ้าคู่นั้นในรูปของ 004
เธอบังคับตัวเองท่องแฟ้มข้อมูลซ้ำอีกสองรอบ ภูมิหลังครอบครัว ประวัติการศึกษา วิธีการก่อเหตุ บันทึกการสอบสวน
สุดท้ายเธอถึงขั้นแต่งชื่อคนและวันเดือนปีเหล่านั้นเป็นทำนองเพลงเล็ก ๆ ฮัมอยู่ในใจวนไปมา อาศัยเพลงกล่อมแบบนี้แหละถึงได้เคลิ้มหลับไป
นาฬิกาปลุกดังตอนเจ็ดโมง เธอผึงผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นนั่ง
เธอล้างหน้า ใช้มือตักน้ำเย็น ๆ แตะต้นคอ ในกระจกใบหน้าวันนี้ขาวซีกว่าวาน ถุงใต้ตาสีคล้ำจาง ๆ แขวนอยู่ใต้เบ้าตา เธอหยิบลิปสติกที่เคยใช้ตอนสัมภาษณ์งานออกมา คิดอยู่นาน สุดท้ายก็เก็บกลับไป
วันนี้ไม่เหมาะที่จะสวยเกินไป
เธอเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีเทาอมฟ้า ติดกระดุมจนสุดคอ เก็บผมเป็นมวยต่ำ เผยแนวคอที่สะอาดสะอ้าน
ยืนมองตัวเองในกระจกอีกรอบ สูดหายใจลึกสามครั้ง แล้วผลักประตูออกไป
อาเจ๋อยืนรออยู่หน้าห้องทำงานของเธอ มือถือแก้วนมร้อนถ้วยหนึ่ง
"ดื่มอะไรสักหน่อย" เขาส่งให้ "ครั้งแรกที่ไปหา 004 ทางค่อนข้างไกล"
มั่วโม่รับมาดื่มจิบเล็ก ๆ น้ำอุ่น ๆ ไหลลงท้อง ช่วยกลบอาการคลื่นไส้ที่ปั่นป่วนอยู่ได้นิดหน่อย เธอตามอาเจ๋อลงบันได เดินผ่านระเบียงยาวของตึกหลัก ผ่านสนามหญ้าที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ
บ้านเดี่ยวหลังเล็ก ๆ ปลายสนามหญ้าสะท้อนแสงยามเช้าเป็นสีขาวอบอุ่น แต่ละหลังเงียบสงัดราวกับบ้านพักตากอากาศที่ไม่มีคนอยู่
บ้านของ 004 อยู่ทางตะวันออกสุด ใกล้หน้าผา หน้าประตูปลูกต้นฮอลลี่เรียงเป็นแถวเรียบร้อย หน้ายืนมีบอดี้การ์ดร่างสูงสองนาย คนหนึ่งกดปุ่มเปิดประตู อีกคนเบี่ยงตัวหลบทางให้
อาเจ๋อหยุดที่หน้าประตู "ฉันรออยู่ข้างนอก มีอะไรกดกริ่งได้"