เซี่ยหังกลับดูสุขุมไม่แยแส ยื่นมือไปหยิบขวดกลับมา แล้วหมุนมันออกไปเบาๆ
ทุกคนจ้องขวดนั้น
ปากขวดชี้ตรงไปทางมั่วโม่
มั่วโม่ยังเอามือปิดปากอยู่ ปลายหูของเธอยังแดงระเรื่อ เธอหดตัวอยู่บนก้อนหิน เอาเข่าขึ้นมากอดไว้ที่อก
เธอเห็นปากขวดชี้มาทางตัวเอง อาการตกใจชัดเจน มือที่อยู่ปากขยับลงมา ไม่รู้จะวางตรงไหน สุดท้ายก็กำขอบเสื้อยืดไว้
“...”
เธอกระพริบตา มองไปรอบๆ สี่คนที่เหลือ ทุกคนจ้องเธอเขม็ง
“มั่วโม่” เซี่ยหังพูด “จริงใจ หรือท้าโหด?”
มั่วโม่กลืนน้ำลาย แสงไฟกระตุกอยู่บนลำคอสีขาวเนียนนั้น
“จริงใจ” มั่วโม่พูดเสียงเบา
เซี่ยหังเอียงหัวเล็กน้อย วางขวดลงบนพื้น นิ้วมือวางบนขอบปากขวด คล้ายกำลังคิดคำถาม
เขาคิดอยู่ประมาณสองวินาที แล้วก็เอ่ยปาก
“ครั้งสุดท้ายที่เธอปลดปล่อยตัวเองด้วยมือ เมื่อไหร่?”
มั่วโม่ชะงักไป ดวงตากลมโตอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่เข้าใจจริงๆ
เธอเอียงหัว ปอยผมบริเวณหน้าผากร่วงลงมา ปลายอยู่ราวคิ้ว
เซี่ยหังจู่ๆ ก็โน้มตัวมาทางเธอ
ตอนที่เขาโน้มเข้ามาใกล้หูเธอ แสงไฟข้างๆ สาดใบหน้าด้านข้างของเขาสลัวๆ ริมฝีปากแทบจะแตะใบหูของมั่วโม่ กดเสียงต่ำมากเบามาก พูดแค่สองคำ
หูของมั่วโม่แดงก่อน แดงกระจายจากแก้มขึ้นไปจนถึงโคนคอ ร้อนยิ่งกว่าถูกไฟย่าง
ปากเธออ้าค้าง คล้ายอะไรติดคอ พูดไม่ออกสักคำ นานอยู่ถึงได้ตั้งสติ รีบส่ายมือไปมาอย่างกังวล พูดไม่เป็นประโยค “ไม่ ไม่เคย! ไม่เคยเลย! ฉัน—ฉันไม่—ฉันไม่เคยทำแบบนั้น—”