เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวี่ชิงจ้องมองเธออย่างไม่ขยับเขยื้อน เห็นได้ชัดว่าตกใจมาก
อีกสองคนก็ตกตะลึงกับคำพูดของเธอ ยืนนิ่งอยู่กับที่
ตอนที่มั่วโม่ลุกขึ้นยืน หัวเข่าของเธออ่อนแรงเล็กน้อย
เธอปลอบใจตัวเองในใจ
เธอเดินทีละก้าวเข้าไปหาสวี่ชิง ราวกับแมวตัวหนึ่งที่กำลังลองเหยียบย่างบนน้ำแข็งบางๆ
สวี่ชิงยังคงนั่งอยู่บนก้อนหิน เงยหน้ามองเธอเดินเข้ามาใกล้
คิ้วของเขาคลายออก แต่สีหน้าบนใบหน้ากลับซับซ้อน ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนกลับลงไป
เขาไม่หลบหนี สายตาตามการเคลื่อนไหวของเธอ จากใบหน้าไปที่ริมฝีปาก แล้วกลับมาที่ดวงตาของเธอ
ดวงตาคู่นั้นใต้แผ่นแว่นตาดูเข้มลึกลงไปในแสงไฟ
มั่วโม่หยุดยืนตรงหน้าเขา จากนั้นก็โน้มตัวลง เธอรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอเต้นแรงมาก ราวกับนกตัวหนึ่งที่ถูกขังในกรงกำลังกระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง
หนุ่มๆ หลายคนพากันมองเธออย่างเงียบๆ สายตาของเหลียนจงและเปี้ยนซิงจ้องติดอยู่ที่ตัวเธอ แม้กระทั่งลมหายใจก็เบาลง
เซี่ยหังถือโทรศัพท์อยู่ในมือ จอสว่างขึ้น เริ่มจับเวลา
"เริ่ม"
มั่วโม่หลับตา ริมฝีปากของเธอแตะลงบนริมฝีปากของสวี่ชิงเบาๆ
ริมฝีปากของเธอเย็นเฉียบและสั่นเล็กน้อย เธอรู้สึกได้ว่าริมฝีปากของสวี่ชิงร้อนกว่าเธอมาก
จากนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป การจูบเคยเป็นฝ่ายอื่นที่ริเริ่ม เธอแค่หลับตารับไว้ก็พอ