อากาศเหมือนถูกใครกดปุ่มพักชั่วคราว
“เมื่อวาน” เสียงของเหลียนจงแหบแห้ง เหมือนถูกบีบออกมาจากก้นคอ
พูดจบเขาก็เบือนหน้าหนีเองก่อน สายตามองไปที่กิ่งไม้แห้งที่ถูกเผาไปครึ่งหนึ่งตรงขอบกองไฟ ไม่มองใครอีก
มั่วโม่ไม่มีปฏิกิริยาที่ซับซ้อนแบบเขา เธอแค่อ้าปากเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้าง แสงไฟในดวงตาสั่นไหวเป็นประกายเล็กๆ สองจุด
ที่นี่แม้แต่สัญญาณก็ไม่มี แม้แต่น้ำร้อนก็ต้องต้มเอง นอนบนพื้นแข็งๆ ในเต็นท์ กลางดึกยังสะดุ้งตื่นเพราะหินทิ่ม นี่มันยังฝันได้อีกเหรอ? แล้วยังเป็นฝันแบบนั้นอีก?
เธอแสดงความสงสัยในใจออกมาบนใบหน้า ริมฝีปากอ้าเล็กน้อย ดวงตากระพริบเบาๆ
เธอไม่รู้อะไรจริงๆ
แต่พวกนักเรียนมัธยมปลายรู้กันดีว่าพระเอกในฝันของเหลียนจงจะเป็นใคร
สายตาของเด็กหนุ่มหลายคนเกือบจะพร้อมกันทอดมาที่ใบหน้าของเธอ
เหลียนจงมองไปก่อน สายตาของเขาจับจ้องที่ริมฝีปากที่อ้าประกาของมั่วโม่ แล้วก็เบือนหนีไปเหมือนโดนของร้อน
เปี้ยนซิงมองตามไปด้วย เขาเห็นสีหน้าตกใจและงุนงงของมั่วโม่ กระบอกคอของเขากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นรู้สึกปากแห้งคอแห้ง คว้าขวดน้ำข้างกายขึ้นมาดื่มอึกใหญ่