ริมทะเลสาบ เปี้ยนซิงนั่งยองๆ อยู่ริมน้ำ ก้มหน้า ผมหยิกทิ้งตัวลงมาที่หน้าผาก ทั้งคนดูเหมือนสุนัขพันธุ์ใหญ่ที่ถูกฝนเปียกจนเหี่ยวเฉา
สวี่ชิงนั่งอยู่บนเก้าอี้พับข้างๆ เขา
เปี้ยนซิงทนไม่ไหวแล้ว เขาวางคันเบ็ดลงในน้ำ พูดอึมครึม: "เธอดูจะชอบเซี่ยหังมากกว่า"
"สายตาที่เธอมองเซี่ยหัง ไม่เหมือนกับที่มองพวกเรา" น้ำเสียงของเปี้ยนซิงค่อยๆ เบาลง นิ้วมือเผลอเขี่ยเล่นน้ำไปมา "อาจจะเป็นเพราะเซี่ยหังช่วยเธอไว้...เธอเลยพึ่งพาเขามากกว่า"
สวี่ชิงเงียบไปสองวินาที แล้วเงยหน้าขึ้น ผลักแว่นตา
"เป็นเรื่องปกติ ก็ไม่มีใครอยากอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าตาเนิร์ดที่จ้องมองเธอ แล้วยังกลืนน้ำลายข้างหูเธออีก"
ดวงตาของเปี้ยนซิงเบิกกว้าง เขาลุกพรวดขึ้นจากริมน้ำ "ฉะ ฉันไม่ได้เนิร์ด! นั่นมัน—นั่นมัน—"
"แล้วแกกลืนน้ำลายทำไมล่ะ?"
ปากของเปี้ยนซิงอ้าออกหลายครั้ง หน้าแดงขึ้นจากโคนหูถึงลำคอ
เขาอ้าปากอยู่หลายที สุดท้ายก็พูดออกมาว่า "แล้วแกรู้ได้ยังไงว่าฉันกลืนน้ำลายข้างหูเธอ? แกต้องจ้องมองพวกเราตลอดแน่ๆ ถึงได้เห็น"
สวี่ชิงชะงักไปนิดหน่อย
"บังเอิญเงยหน้ามาเห็นพอดี"