ตั้งแต่วันนั้นมา มั่วโม่ก็คอยจับตาดูเซี่ยหังอยู่ตลอดเวลาโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งวันนี้
มั่วโม่เห็นเซี่ยหังใช้มีดบาดมือตัวเอง แล้วหยดเลือดลงบนกระบี่ไม้ท้อ
ด้านนอกกระท่อมไม้มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ฝ่ายอีกากำลังจะผลักประตูเดินเข้ามา
ลวดลายคาถาสีชาดบนตัวกระบี่ค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้คราบเลือดที่เปื้อนอยู่บนฝ่ามือของเขา ราวกับสิ่งบางอย่างที่กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้น
มั่วโม่รู้ได้ทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น นี่แหละ! วันนี้!
เซี่ยหังถือกระบี่ ก้าวไปทางทิศทางของราชาปีศาจอีกาหนึ่งก้าว
มั่วโม่รีบเดินเข้าไปข้างหน้า แล้วคว้ากระบี่มาทันที
วินาทีที่ฝ่ามือแตะลงบนด้ามกระบี่ ความเจ็บปวดราวกับถูกไฟเผาไหม้ก็ระเบิดออกมาจากซอกนิ้ว ควันขาวพลุ่งขึ้นมาจากตำแหน่งที่เธอกำด้ามกระบี่อยู่ เสียงดังฟู่ๆ ราวกับเหล็กแดงจุ่มลงในน้ำเย็น ฝ่ามือของเธอถูกแผดเผาเป็นรอยไหม้ดำเป็นเส้นๆ
แต่เธอไม่ยอมปล่อยมือ เธอใช้กำลังทั้งหมดดึงกระบี่ออกจากมือเซี่ยหัง หันหลังกลับ แล้วพุ่งเข้าไปหาฝ่ายราชาปีศาจอีกา