ติดต่อกันมาหลายวัน กา ปรากฏตัวอย่างลึกลับเหาะเหินเดินอากาศ
ทุกๆ วันเขาจะปรากฏตัวตามเวลาที่กำหนด ส่วนใหญ่เป็นช่วงพลบค่ำ ยืนอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งมองดูมั่วโม่ "กินอาหาร" สายตาจดจ่อและเงียบสงบ
เวลาที่เหลือแทบจะไม่เห็นเขาเลย
เซี่ยหังและคนอื่นๆ เคยลองหนี แต่พวกเขาวิ่งไปได้ไม่ถึงร้อยก้าว ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางกั้นอยู่ในความมืด ดันพวกเขากลับมา
หลายวันหลังจากที่หนีไม่สำเร็จ ภายในกระท่อมไม้เงียบสงัดจนน่าอึดอัด
มั่วโม่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอึมครึมที่หนักอึ้งนั้น ซึ่งทำให้เธอไม่อยากอยู่ร่วมกับพวกเขาสักเท่าไร
ระบบก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย ภารกิจติดอยู่กับที่
เมื่อเทียบกับการนั่งจ้องหน้ากันตาปริบๆ กับเซี่ยหังและพวกในกระท่อมไม้ มั่วโม่ชอบพักผ่อนอยู่ในทะเลสาบมากกว่า อิสระและคุ้นเคย
เซี่ยหังปฏิบัติต่อมั่วโม่เหมือนเช่นเคย แต่เปี้ยนซิงและเหลียนจงกลับเกลียดชังเธอมาก ต่อให้เป็นเช่นนั้น พวกเขาก็ยังต้องเป็นอาหารของมั่วโม่ และต้องใกล้ชิดสนิทสนมกับเธอทุกวัน
...
จนกระทั่งค่ำคืนนี้
มั่วโม่กำลังนั่งอยู่บนก้อนหินริมฝั่งทะเลสาบ สายลมพัดมาจากผิวน้ำ พาเอาความชื้นเย็นมาด้วย
ไอเย็นแผ่วหนึ่งพัดมา ไหล่ของมั่วโม่เกร็งขึ้นเล็กน้อย เธอค่อยๆ หันข้าง เห็นเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ไม่ไกลนัก
วันนี้กาเปลี่ยนเป็นอาภรณ์สีอ่อน ส่องประกายระยิบระยับใต้แสงจันทร์ ผมยาวสยายอยู่บนบ่า ใบหน้าไร้อารมณ์ แต่ดวงตาสีเทาขาวคู่นั้นกำลังจับจ้องมาที่เธอ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ว่างเปล่า ราวกับถูกปกคลุมด้วยอะไรบางอย่างที่บางมาก เธอเองก็อ่านไม่ออก