เซี่ยหังเงยหน้าขึ้น มองไปที่อีกา ไม่ได้ปฏิเสธ
“ผมรักมั่วโม่ เพื่อเธอ ผมทำได้ทุกอย่าง”
“รัก?” อีกาพยางคำนี้ออกมา
คำพูดของเขายังไม่ทันจบ หมัดของเปี้ยนซิงก็พุ่งเข้ามาแล้ว
หมัดนั้นหนักมาก ใบหน้าของเซี่ยหังเบี่ยงไปอีกทางทันที ทั้งตัวถอยหลังไปสองก้าวถึงจะทรงตัวอยู่ได้
หมัดที่สองของเปี้ยนซิงตามมาทันที ทุบลงที่ท้องของเขา เสียงทุ้มต่ำ เซี่ยหังโน้มตัวลง ไอเลือดออกมาหนึ่งคำ
“แกควรตาย!”
เสียงของเปี้ยนซิงถูกบีบออกมาจากซอกฟัน ใบหน้าแดงก่ำทั้งหน้า
“แกฆ่าเขา! แกฆ่าสวี่ชิง! ตอนนี้แกกลับมาบอกเราว่ารัก?!”
“สวี่ชิงตายแล้ว แขนของเหลียนจงก็หายไป พวกเราทีละคน—แกคิดว่าพวกเราเป็นอะไรกัน? แกรักนาง แล้วแกก็เอาชีวิตพวกเราไปแลกได้เลยงั้นเหรอ?”
เซี่ยหังพิงอยู่กับขอบโต๊ะ เลือดที่มุมปากไหลลงมาตามคาง
หมัดของเปี้ยนซิงยังไม่ทันหดกลับเต็มที่ เขาหายใจหอบหนัก ตาข่ายแดงก่ำจนดูไม่น่าเชื่อ เหลียนจงยืนอยู่ข้างเปี้ยนซิง ไม่ได้ชก เขามองเซี่ยหังเหมือนมองคนที่เขาไม่รู้จักอีกต่อไปแล้ว