อย่างที่คิด หลังจากกินไปไม่ถึง 5 นาที ข้าวยังพร่องไม่ถึงครึ่งชาม พ่อหลินก็ทนไม่ไหว
เขาไม่พูดอะไร เพียงฟาดหนังสือพิมพ์ในมือลงบนโต๊ะไม้แดงอย่างแรง
“เพี๊ยะ!”
เสียงดังสนั่นขึ้นกลางห้องอาหารที่เงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก กระแทกหูเป็นพิเศษ ทั้งยังสะท้อนก้องไปทั่ว ชามและจานสั่นกระดอนขึ้นเล็กน้อย เกิดเสียงกระทบกันแผ่วเบา
แม่หลินสะดุ้งกับเสียงที่ดังขึ้นกะทันหัน ตะเกียบในมือร่วงลงบนโต๊ะดัง “กึก” ก่อนจะกลิ้งตกลงบนพรม
แต่หลินจือซวี่ไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น เขาราวกับหูหนวก ไม่มีปฏิกิริยาต่อเสียงดังสนั่นนั้นเลย
เขายังคงคีบอาหารกินอย่างไม่เร่งรีบ ท่วงท่าสุขุมผ่อนคลาย กระทั่งดูประณีตสง่างามกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก
“หลินจือซวี่!” เสียงของพ่อหลินดังกึกก้องไปทั่วห้องอาหารราวกับฟ้าผ่า สั่นพร่าเพราะความโกรธสุดขีด “อธิบายมาให้ชัด! ข่าวเหลวไหลพวกนั้นมันเรื่องอะไรกัน!”
เหล่าคนรับใช้ที่อยู่ด้านข้างต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หลินจือซวี่วางตะเกียบลง ตะเกียบไม้มะเกลือวางบนที่วางตะเกียบกระเบื้องเคลือบสีเขียวคราม เกิดเสียงเบา ๆ เขาหยิบผ้าเช็ดปากสีขาวที่พับไว้อย่างเรียบร้อยข้างมือขึ้นมา แล้วเช็ดมุมปาก
จากนั้นก็ยกแก้วน้ำเปล่าอุ่น ๆ ตรงหน้าขึ้นจิบ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ เขาจึงเงยหน้าขึ้นสบตาพ่อที่กำลังเดือดดาล
สีหน้าของหลินจือซวี่สงบนิ่ง อาจถึงขั้นเรียกได้ว่าอ่อนโยน ทว่าดวงตาดำสนิทคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่น