หลังจากวางสายจากพ่อแม่ได้ไม่นาน โทรศัพท์ของหลี่ซีก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เป็นเบอร์แปลกหน้า แต่หลี่ซีรู้ว่าเจ้าของเบอร์นี้คือใคร
โจวตี๋
หลี่ซีลบช่องทางติดต่อทั้งหมดของโจวตี๋ไปตั้งนานแล้ว
เธอกดรับสาย ยกโทรศัพท์แนบหู แต่ไม่ได้พูดอะไร รอให้อีกฝ่ายเป็นคนพูดก่อน
เสียงของโจวตี๋ดังขึ้น ทุกคำราวกับเค้นออกมาจากซอกฟัน เจือด้วยความโกรธที่หลี่ซีไม่เคยได้ยินมาก่อน และ...ความเจ็บปวดอย่างนั้นหรือ?
“หลี่ซี” โจวตี๋เรียกชื่อเธอ น้ำเสียงตึงเครียดจนแทบขาดผึง “หลินจือซวี่บังคับคุณหรือเปล่า?”
“เปล่า”
“คุณโกหก!” เสียงโจวตี๋เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “หลี่ซี! หลินจือซวี่บังคับคุณแน่ ๆ ไม่ต้องกลัวที่จะพูดออกมาหรอก เขาใช้วิธีอะไรข่มขู่คุณหรือเปล่า? เขาจับจุดอ่อนอะไรของคุณไว้หรือเปล่า? หรือว่า...”
ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งเดือดดาล คิดว่าหลินจือซวี่ต้องกำลังแก้แค้นเขา ไอ้คนถ่อยหลินจือซวี่
“โจวตี๋” หลี่ซีขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงเย็นชา “ฉันบอกแล้วว่าไม่ใช่ นี่เป็นการตัดสินใจของฉันเอง”
ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหายใจของโจวตี๋ที่ยืนยันว่าเขายังอยู่ตรงนั้น
จากนั้นเสียงของโจวตี๋ก็ดังขึ้น เขาพูดอย่างไม่สนอะไรอีกแล้ว “ฮะ...ฮ่า ๆ...ฉันรู้อยู่แล้ว...รู้อยู่แล้วว่าพวกคุณมีอะไรกันมานานแล้ว ใช่ไหม? ที่ฉันกับซูหว่านสงสัยก็ถูกแล้วนี่ พวกคุณนี่เก่งจริง ๆ! ซ่อนกันได้ลึกเชียว! ที่แท้ฉันกับซูหว่านก็ถูกพวกคุณสองคนปั่นหัวอยู่ในกำมือมาตลอด”
หลี่ซีขมวดคิ้วแน่น
“โจวตี๋” หลี่ซีพูด “อย่าลืมสิว่าฉันหย่ากับคุณแล้ว ตอนนี้ฉันจะทำอะไร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”