น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งและสุขุมเกินไป กลับทำให้พ่อหลินที่กำลังเดือดดาลถึงขีดสุดชะงักไปครู่หนึ่ง
ความมั่นใจของหลินจือซวี่มาจากความสงบนิ่งที่เกิดจากพละกำลังและการควบคุมทุกอย่างได้อย่างเด็ดขาด
แม่หลินไม่อยากเชื่อเลยว่าลูกชายที่เธอภาคภูมิใจมาตลอดจะปฏิบัติต่อพวกเขาแบบนี้ แต่เพื่อรักษาความสงบสุขในครอบครัว เธอยังคงห้ามปรามว่า “ตาแก่หลิน! พอได้แล้ว! เสี่ยวซวี่! ลูก...พูดให้น้อยลงหน่อยสิ เป็นครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ ทำไมต้องทะเลาะกันถึงขนาดนี้...”
เมื่อเห็นสีหน้าเว้าวอนของแม่ หัวใจของหลินจือซวี่ก็เจ็บแปลบ แม้พ่อแม่จะเข้มงวดไปบ้าง แต่ตั้งแต่เด็กเขาก็เติบโตมาในอ้อมอกที่ทะนุถนอม
แต่เขารู้ว่าตัวเองถอยไม่ได้ ยอมอ่อนข้อไม่ได้ ถ้าถอยในก้าวนี้ ต่อไปก็จะไม่มีวันลุกขึ้นยืนได้อีก เขาจะเสียหลี่ซีไป เขาไม่อาจจินตนาการถึงภาพนั้นได้
เขากำมือแน่น
“ผมไม่กลับก็ได้” หลินจือซวี่พูดซ้ำ “พ่อ แต่พ่อควรคิดให้ดีว่าตอนนี้ใครเป็นคนค้ำจุนตระกูลหลินอยู่”
คำพูดนั้นราวกับสาดน้ำเย็นใส่ไฟโทสะที่ลุกโชนของพ่อหลิน ความโกรธบนใบหน้าแข็งค้างไปในพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงอย่างไม่อยากเชื่อ จากนั้นจึงกลายเป็นความอับอายและไร้เรี่ยวแรงที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม
เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่กลับพบว่าลำคอตีบตัน ใช่แล้ว กิจการมหาศาลของตระกูลหลินและอาณาจักรที่ดูมั่นคงนั้น หลายปีมานี้คนที่คอยกุมบังเหียนและพลิกสถานการณ์มาโดยตลอดไม่ใช่พ่อที่ค่อย ๆ ถอยไปอยู่เบื้องหลังอย่างเขาอีกต่อไป แต่เป็นลูกชายตรงหน้าที่เขากำลังพยายามกดข่มด้วยอำนาจ