ตอนโจวตี๋กลับถึงบ้าน หลี่ซีกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา
ในโทรทัศน์กำลังฉายละครย้อนยุคที่กำลังเป็นกระแส หลี่ซีดูอย่างตั้งอกตั้งใจ
โจวตี๋นั่งลงข้างหลี่ซี
“กลับมาแล้วเหรอ?”
“อืม”
หลี่ซีเหลือบมองเขา “กินข้าวหรือยัง?”
“กินแล้ว”
เธอพยักหน้า แล้วหันกลับไปดูโทรทัศน์ต่อ
โจวตี๋มองหลี่ซี
นึกถึงเรื่องเมื่อช่วงบ่าย
เขาทรยศหลี่ซีอีกแล้ว
ตอนนี้นั่งอยู่ตรงนี้ ในใจกลับคิดถึงผู้หญิงอีกคน
มองเสี้ยวหน้าของหลี่ซีแล้ว จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองเลวชะมัด
“ซีซี” เขาเอ่ยขึ้น
เธอหันมามองเขา
“มีอะไรเหรอ?”
เขามองเธอ อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับรู้สึกว่าพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์
“พรุ่งนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ มีแพลนอะไรไหม?”
หลี่ซีค่อนข้างแปลกใจ
“ไม่มี”
“งั้น...เราออกไปเดินเล่นกันไหม? ไปชานเมือง ดูวิวกัน”
“ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากออกไปข้างนอกล่ะ?”
โจวตี๋ชะงักไปเล็กน้อย
“ก็...อยากอยู่กับเธอสองต่อสองน่ะ”
หลี่ซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กพยากรณ์อากาศของวันพรุ่งนี้ หน้าจอแสดงว่าฟ้าแจ่มใส
หลี่ซีพยักหน้า
“ได้สิ”
โจวตี๋รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที
เขามองใบหน้าของเธอ ดวงตาคู่นั้นยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม ไม่ได้เต็มไปด้วยอารมณ์เหมือนเมื่อคืน
เขาคิดว่า ต่อไปก็ทำแบบนี้แหละ
ทำดีกับเธอให้มาก เลิกคิดฟุ้งซ่านเรื่องไร้สาระเสียที
ครั้งหน้า...ครั้งหน้าต้องทำได้แน่
กลางคืน หลินจือซวี่นั่งอยู่ในห้องหนังสือ ตรงหน้ามีคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่ง
เขาสืบค้นข้อมูลอยู่นาน
เขาเพิ่งรู้เรื่องระหว่างโจวตี๋กับซูหว่านหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ตอนเรียนมหาวิทยาลัยโจวตี๋ชอบซูหว่าน แต่ไม่เคยตามจีบ ส่วนซูหว่านเองก็ไม่เคยแสดงท่าทีอะไรกับเขา ต่อมาซูหว่านคบกับเขา โจวตี๋จึงถอยออกมาอย่างรู้กาลเทศะ เขาครองตัวเป็นโสดมาตลอด จนกระทั่งได้รู้จักหลี่ซีจากการนัดดูตัว