หลี่ซียืนอยู่หน้าประตูหมุนของโถงใหญ่บริษัทกวงรุ่ย แสงแดดส่องทะลุกระจกเข้ามา อาบไล้ร่างของเธอด้วยสีสันอบอุ่น วันนี้เธอสวมชุดสูทที่ตัดเย็บเข้ารูป ช่วยขับให้เอวดูเพรียวบางอย่างยิ่ง ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวเรียบง่าย เธอรวบผมเป็นมวยต่ำ เผยให้เห็นต่างหูมุกเม็ดเล็กที่ติ่งหู แต่งหน้าอ่อน ๆ เพียงลงรองพื้นกับลิปสติกสีชมพูตุ่นเล็กน้อย ทำให้ดูคล่องแคล่วและเป็นมืออาชีพเป็นพิเศษ
เธอถือกระเป๋าใส่คอมพิวเตอร์กับแฟ้มเอกสาร เดินไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ โดยมีสมาชิกทีมโครงการเดินตามหลังมา
“หลี่ซี จากบริษัทเทคโนโลยีอวิ๋นชวงค่ะ”
พนักงานต้อนรับสาวตรวจสอบข้อมูล ก่อนจะยิ้มและพยักหน้า “ผู้จัดการหลี่ ห้องประชุมอยู่ชั้น 23 ขึ้นไปแล้วจะมีคนมารับนะคะ”
ลิฟต์เคลื่อนขึ้นไปเรื่อย ๆ ใบหน้าของเธอสะท้อนอยู่ในกระจกทั้งสี่ด้าน ดวงตาหย่อนลงเล็กน้อย ทำให้ดูอ่อนโยนไร้พิษภัย เธอยกมือจัดผมตรงขมับให้เรียบร้อย ประตูลิฟต์ก็เปิดออก
ผู้จัดการโครงการจางเหวยยืนรออยู่ตรงหน้าลิฟต์ พอเห็นเธอก็ยิ้มทัก “ผู้จัดการหลี่ ไม่เจอกันตั้งนาน”
“คุณจาง” เธอพยักหน้า
ทั้งคู่เดินไปยังห้องประชุม ระหว่างทางจางเหวยแนะนำว่า “วันนี้เราจะทบทวนรายละเอียดทางเทคนิคเป็นหลัก ฝ่ายกฎหมายกับฝ่ายจัดซื้อของเราก็มาด้วย เดิมทีคุณหลินจะมาร่วมประชุมด้วย แต่ติดธุระกะทันหัน อาจกลับมาไม่ทันช่วงบ่าย”
หลี่ซีชะงักฝีเท้า
“คุณหลินเหรอคะ?”
“หลินจือซวี่ เจ้านายของเรา” จางเหวยยิ้ม “ปกติเขาไม่เข้าประชุมแบบนี้หรอกครับ วันนี้แค่บังเอิญมีเวลาพอดี แต่ก็ถูกธุระอื่นรั้งตัวไว้เสียก่อน ไม่เป็นไร เราประชุมกันไปตามปกติ”
“ได้ค่ะ”
หลี่ซียิ้มบาง ๆ
เมื่อมาถึงห้องประชุม ประตูเปิดอยู่ ด้านในมีคนนั่งอยู่เจ็ดแปดคน บนโต๊ะยาววางน้ำแร่ ปากกาไวต์บอร์ด และรีโมตควบคุมเครื่องฉายภาพ นอกหน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นเส้นขอบฟ้าของย่านธุรกิจใจกลางเมือง แสงแดดกำลังดี ส่องให้ห้องสว่างไสว