โจวตี๋ส่งข้อความหาซูหว่าน:【ว่างไหม? เจอกันหน่อย】
ซูหว่านตอบกลับอย่างรวดเร็ว:【ที่เดิมไหม?】
ตอนโจวตี๋มาถึง ซูหว่านก็มาถึงก่อนแล้ว เธอนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง เบื้องหน้ามีกาแฟวางอยู่สองแก้ว
ลาเต้ กาแฟรสชาติที่โจวตี๋ชอบ
โจวตี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามซูหว่าน
“มีอะไรเหรอ?” ซูหว่านถาม “รีบเรียกฉันมาเชียว”
โจวตี๋มองเธอ
“เมื่อวานเธอพูดอะไรกับหล่อน?”
ซูหว่านไม่คิดว่าโจวตี๋จะถามตรงขนาดนี้ จึงรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมานิดหน่อย
“ก็ไม่ได้พูดอะไรนี่” เธอยกกาแฟขึ้นจิบ “แค่คุยกันเรื่อยเปื่อย”
โจวตี๋มองเธอ ราวกับอยากทะลุผ่านเปลือกนอกของซูหว่านไปเห็นความคิดข้างใน
“ฉันแต่งงานแล้ว เธอไปพูดเรื่องพวกนั้นกับหล่อนทำไม?”
น้อยครั้งนักที่โจวตี๋จะจริงจังกับซูหว่านขนาดนี้
ซูหว่านมองเขา แววตาอ่อนโยนลง
“โจวตี๋” เธอพูดเสียงเบา “ฉันแค่นึกถึงเรื่องเก่า ๆ เลยพูดไปสองสามคำ อย่าคิดมากเลย”
เธอยื่นมือไปวางทับมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ
สัมผัสนั้น โจวตี๋คุ้นเคยเป็นอย่างดี ในฐานะคนมีครอบครัวแล้ว เขาควรชักมือออกทันที เขารู้ว่าการกระทำแบบนี้ไม่เหมาะสมสำหรับคนที่แต่งงานแล้วทั้งคู่
แต่ซูหว่านแค่อยากปลอบเขา เธอไม่ได้คิดอะไรเกินเลย
ความสัมพันธ์ของพวกเขาบริสุทธิ์มาโดยตลอด
ตลอด 7 ปีที่ผ่านมา โจวตี๋เห็นซูหว่านทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งตอนปลอบใจและตอนให้กำลังใจ เธอก็ทำแบบนี้เสมอ อบอุ่น อ่อนโยน ทำให้คนรู้สึกสบายใจ
“ฉันรู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว” เธอพูด “ฉันเองก็แต่งงานกับจือซวี่แล้ว เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว ฉันจะยังคิดอะไรได้อีก?”