วันศุกร์ตอนบ่ายสองโมง หลี่ซีมาถึงโรงน้ำชาชื่อดังแห่งหนึ่ง
ซูหว่านไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ ๆ ถึงนัดเธอออกมา
โรงน้ำชาตั้งอยู่ลึกเข้าไปในตรอก แม้รอบข้างจะคึกคัก แต่ภายในกลับเงียบสงบ ตัวร้านมีขนาดไม่ใหญ่ ทว่าเมื่อเดินเข้าไปกลับพบว่ามีพื้นที่กว้างขวางซ่อนอยู่ด้านใน ลานปลูกต้นไผ่ไว้ ทางเดินปูด้วยแผ่นหินสีเขียวทอดไปยังเรือนด้านหลัง ห้องชงชาเป็นเรือนทีละหลังที่ตกแต่งอย่างประณีตในแบบโบราณ แสงแดดลอดผ่านช่องใบไผ่ ตกกระทบบนโต๊ะไม้เป็นลายด่างพร้อย
ความอึกทึกของเมืองถูกกันออกไปในพริบตา ที่นี่เหมาะอย่างยิ่งสำหรับพักผ่อนหย่อนใจหรือพูดคุยเรื่องสำคัญ
หลี่ซีเดินทางไปยังห้องอิ๋งเสวี่ยตามข้อความที่ซูหว่านส่งมา เพื่อนัดพบกัน
ซูหว่านมาถึงห้องอิ๋งเสวี่ยก่อนแล้ว เธอนั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง วันนี้สวมเสื้อถักสีเบจอ่อน ปล่อยผมสยาย ดูอ่อนโยนเป็นธรรมชาติ
ตอนหลี่ซีผลักประตูเข้ามา
ซูหว่านกำลังก้มมองโทรศัพท์มือถือ ใบหน้าด้านข้างดูสงบนิ่งเมื่ออยู่ใต้แสงแดด
“ซีซี ทางนี้” ซูหว่านเงยหน้าขึ้น ยิ้มพลางกวักมือเรียก
หลี่ซีเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามเธอ
พนักงานเดินเข้ามาถาม
“รับอะไรดีคะ”
ซูหว่านหันไปมองหลี่ซี
“อยากดื่มชาอะไร”
หลี่ซีกวาดตามองเมนูที่พนักงานยื่นมาให้
“ฉันไม่ค่อยดื่มชา เธอเลือกเลย”
ซูหว่านไม่เกรงใจ เลือกชาที่ช่วงนี้ดื่มเป็นประจำอย่างคล่องแคล่ว แล้วสั่งขนมมาสองจาน
“ร้านนี้เพิ่งเปิดได้ไม่นาน” ซูหว่านพูด “เพื่อนฉันแนะนำมา บอกว่าชาดี บรรยากาศก็เงียบสงบ ฉันคิดว่าเราน่าจะได้นั่งคุยกัน ก็เลยนัดเธอมา”