หลินจือซวี่เดินรั้งท้ายขบวน เขาล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง ท่วงท่าสบาย ๆ สายตากวาดมองทิวทัศน์สองข้างทางอย่างไม่ใส่ใจนัก—ต้นสนโบราณรูปร่างแปลกตา ดอกไม้ป่ากลุ่มหนึ่งที่เติบโตอย่างทรหดอยู่ตามซอกหิน และเมฆหมอกที่เคลื่อนผ่านแนวสันเขาไกลออกไป
เขาไม่ค่อยพูดนัก นาน ๆ ครั้งลู่โม่หรือเฉินหยางจะหันมาชวนคุย เขาจึงตอบกลับสั้น ๆ เพียงหนึ่งหรือสองประโยค
เขาเห็นท่าทีเอาอกเอาใจแทบจะประจบของโจวตี๋ และเห็นคำตอบเรียบเฉยจนเกือบจะเย็นชาของหลี่ซี ภาษากายทุกครั้งที่โจวตี๋พยายามเข้าใกล้ และทุกครั้งที่หลี่ซีรักษาระยะห่างอย่างแนบเนียน ล้วนอยู่ในสายตาของเขา
เขาเห็นแววตาของโจวตี๋สว่างวาบขึ้นชั่วขณะเพียงเพราะหลี่ซีตอบกลับอย่างเรียบ ๆ แล้วก็หม่นลงอย่างรวดเร็วเพราะท่าทีห่างเหินของเธอ
ใบหน้าของหลินจือซวี่ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ดวงตาลุ่มลึกดุจแอ่งน้ำเงียบสงบกลางป่าเขาในยามนี้ ผิวน้ำสงบนิ่ง ทว่าภายในสะท้อนแรงกระเพื่อมเล็กน้อยทั้งหมดเอาไว้
ทางเดินค่อย ๆ ลาดสูงขึ้น ได้ยินเสียงน้ำไหลดังแว่วจากด้านหน้า เมื่อเลี้ยวผ่านโค้งหนึ่ง น้ำตกสายหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้า แม้ไม่กว้างมากแต่น้ำไหลแรง มันเทกระหน่ำลงมาจากหน้าผา ก่อนจะกัดเซาะเป็นแอ่งน้ำเล็ก ๆ ด้านล่างที่ใสจนมองเห็นก้นแอ่ง ละอองน้ำลอยฟุ้งและหักเหแสงแดดจนเกิดรุ้งเส้นเล็ก ๆ สายน้ำที่กระแทกลงมาทำให้ละอองน้ำกระเซ็นไปทั่ว ทางเดินปูหินช่วงใกล้ ๆ จึงเปียกลื่นอยู่บ้าง
“ว้าว มีน้ำตกจริง ๆ ด้วย! สวยจังเลย!” เสี่ยวหรุ่ยชี้ไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น