ลู่โม่หันขวับไปมองหลินจือซวี่ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่เห็นด้วยอยู่เล็กน้อย
เขาส่งสายตาเป็นเชิงถามหลินจือซวี่อย่างรวดเร็ว: พี่ซวี่ ซูหว่านข้อเท้าแพลงนะ ไม่อยู่ดูแลเธอหน่อยเหรอ แบบนี้เหมาะแล้วเหรอ? เมื่อคืนโจวตี๋ก็ทำเกินไปแล้ว ทำไมพี่ยังจะ...
หลินจือซวี่ทำเหมือนไม่เห็นสัญญาณของลู่โม่ สีหน้ายังคงสงบนิ่ง แถมยังหยิบแก้วขึ้นมาจิบน้ำอย่างไม่รีบร้อน
พอได้ยินหลินจือซวี่บอกว่าจะไปด้วย สีหน้าซูหว่านก็หม่นลง หลินจือซวี่จะไปทางเดินป่ากับเฉินหยางและคนอื่น ๆ แทนที่จะอยู่เป็นเพื่อนเธอ! รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปในพริบตา เธอยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วดึงชายแขนเสื้อเชิ้ตของหลินจือซวี่เบา ๆ น้ำเสียงแฝงแววออดอ้อนและร้อนรนอยู่เล็กน้อย “จือซวี่... ขาฉัน... คุณไม่อยู่เป็นเพื่อนฉันเหรอ?”
เธอเงยหน้ามองเขา แววตาเต็มไปด้วยความพึ่งพาและวิงวอน
หลินจือซวี่หันมองเธอแวบหนึ่ง แววตาสงบนิ่ง แม้แต่ตอนเธอดึงแขนเสื้อ เขาก็ไม่ได้มีท่าทีหวั่นไหวแม้แต่น้อย
เขาวางแก้วน้ำลง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ผมจัดพนักงานของรีสอร์ตให้มาดูแลคุณแล้ว อีกเดี๋ยวพวกเขาก็จะมา คุณต้องการอะไรก็บอกพวกเขาได้เลย ไม่ต้องกังวล” น้ำเสียงของเขาไม่มีช่องให้ต่อรอง
“แต่ว่า...” ซูหว่านยังอยากพูดอะไรต่อ แต่หลินจือซวี่เบือนสายตาหนีไปแล้ว ไม่มองเธออีก ท่าทีที่เห็นเป็นเรื่องธรรมดา แถมยังดูห่างเหินอยู่บ้าง ทำให้ใจของซูหว่านเย็นวาบ ขณะเดียวกันก็เกิดความคับข้องใจและน้อยใจอย่างรุนแรง