มันผอมมากจริง ๆ ซี่โครงนูนออกมาทีละซี่ ขนหม่นหมองแนบติดลำตัว ส่วนปลายหางขาดไปท่อนหนึ่ง ท่าเดินของมันก็ดูแปลก ๆ ขาหลังขวาคล้ายจะเคยบาดเจ็บ ทุกครั้งที่ก้าวจึงกะเผลกเล็กน้อย
ลูเซียนมองสภาพของมัน พลันรู้สึกปวดใจขึ้นมา
แมวส้มค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ไส้กรอกอย่างระมัดระวัง มันดมฟุดฟิด ก่อนจะคาบชิ้นหนึ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วถอยหลังไปหลายก้าว หลบไปยังระยะที่คิดว่าปลอดภัย จากนั้นจึงเริ่มกิน
มันกินอย่างรีบร้อน แทบจะเรียกว่ากินมูมมาม ราวกับไม่ได้กินอะไรมานานแล้ว
ลูเซียนมองมันแล้วพูดเสียงเบา “ค่อย ๆ กิน ยังมีอีกเยอะ”
แมวส้มไม่สนใจเขา ก้มหน้ากินต่อไป
ซ่งซูหักไส้กรอกชิ้นเล็ก ๆ วางลงบนพื้นอีกชิ้น คราวนี้แมวส้มไม่ได้ถอยห่างมากนัก พอกินชิ้นหนึ่งหมดก็ขยับเข้ามาอีกสองก้าว แล้วกินต่อ
มันค่อย ๆ กินทีละชิ้น ขยับเข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ความระแวดระวังก็ลดน้อยลงตามไปด้วย
พอไส้กรอกใกล้หมด มันก็ยอมกินอาหารในระยะห่างจากลูเซียนไม่ถึงครึ่งเมตรแล้ว
ลูเซียนลองยื่นมือออกไป อยากลูบหัวมันสักหน่อย
แมวส้มเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวัง ส่งเสียงขู่ต่ำ ๆ ในลำคอ
ลูเซียนชักมือกลับ
“ไม่ต้องรีบ” ซ่งซูพูด “ให้มันเข้าไปในกล่องก่อน”
เธอหยิบกล่องกระดาษที่วางอยู่ข้าง ๆ มาวางบนพื้น โดยหันปากกล่องไปทางแมวส้ม จากนั้นก็วางไส้กรอกไว้ในกล่องสองสามชิ้น แล้ววางไว้นอกกล่องอีกสองสามชิ้น เรียงจากด้านนอกเข้าไปด้านในเป็นทางเดินเล็ก ๆ ที่ปูด้วยไส้กรอก