ลูเซียนร้อนวูบไปทั้งตัว รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก กลิ่นหอมหวานเลี่ยนแผ่ออกมาจากร่างกาย
ซ่งซูเห็นใบหน้าของลูเซียนแดงระเรื่อก็รู้สึกว่าไม่ดีแล้ว อีกทั้งกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเขายังกระตุ้นอารมณ์อีกด้วย
ซ่งซูดึงคอเสื้อตัวเองออก แรงจนกระดุมกระเด็นหลุด เธอเปิดหน้าต่างรถและเปิดระบบหมุนเวียนอากาศภายในรถ
เธอจอดรถข้างทาง หยิบน้ำจากตู้เย็นใบเล็กมาแนบหน้าลูเซียน แต่เขายังคงมึนงง ดวงตากลายเป็นรูปหัวใจทั้งสองข้าง แขนกอดเอวซ่งซูไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พลางถูไถไม่หยุด
เห็นว่าทำแค่นี้ยังไม่พอ ซ่งซูจึงยัดขวดน้ำทั้งหมดจากตู้เย็นเข้าไปในคอเสื้อที่เปิดกว้างของลูเซียน เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัวเพราะความเย็น
ซ่งซูตบแก้มลูเซียนเบา ๆ พร้อมดึงศีรษะเขาให้เอนไปด้านหลัง แม้ลูเซียนจะผอม แต่แรงเยอะมาก เธอจึงดึงเขาไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง
หางของเขายังพันมือซ่งซูไว้ แล้วดึงมือเธอลงเข้าหาตัวเอง
ลูเซียนรู้สึกร้อนเหลือเกิน แต่... ตัวซ่ง...ซ่งซูสบายจัง ทนไม่ไหวแล้ว...
ซ่งซูจนปัญญา จึงคว้าผมของลูเซียนไว้แล้วออกแรงดึงเล็กน้อย
ความเจ็บปวดทำให้ลูเซียนได้สติขึ้นมาบ้าง
「ลูเซียน ลูเซียน ตั้งสติหน่อย」
ลูเซียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉ่ำหวาน แสงแดดส่องผ่านกระจกหน้ารถจนผมสีทองของเขาเป็นประกาย แม้แต่ขนตาและคิ้วก็ยังเป็นสีทองอ่อน ดวงตาสีไพลินคู่นั้นทำให้เขาดูราวกับเทวดาที่ตกอยู่ในห้วงราคะ
「ซ่งซู...」
ลูเซียนเปล่งเสียงพร่าเลือนออกมา พูดไปก็ขยับเข้าหาซ่งซูอย่างห้ามตัวเองไม่ได้