แมวส้มดมฟุดฟิด ก่อนจะส่งเสียง “เหมียว—” แผ่วเบา
“มันบอกว่าไม่เคยเห็นของแบบนี้ แต่กลิ่นก็ไม่ได้แย่” ลูเซียนแปลให้ฟัง น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย
คนหนึ่งกับแมวหนึ่งตัวคุยกันแบบขาด ๆ หาย ๆ อยู่เช่นนั้น ลูเซียนร้องเหมียวหนึ่งที แมวส้มก็ร้องเหมียวตอบหนึ่งที โต้ตอบกันไปมาอย่างครึกครื้น
ซ่งซูยืนอยู่ข้าง ๆ มองภาพชวนพิกลตรงหน้า สีหน้าซับซ้อน
แม้เรื่องที่ฟังภาษาสัตว์รู้เรื่องจะฟังดูเหลวไหล แต่เมื่ออยู่ในกรอบของซัคคิวบัสแล้ว ดูเหมือนจะพอยอมรับได้อยู่
ซ่งซูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
สี่โมงสิบห้านาที
งานช่วงบ่ายวันนี้คงต้องยกไปทำพรุ่งนี้ทั้งหมด ปริมาณงานพรุ่งนี้คงหนักหนาสาหัส
เธอไม่ได้เร่งลูเซียน
ตอนนี้ลูเซียนดูมีความสุขดี ปล่อยให้เขาเล่นไปก่อนก็แล้วกัน
แค่คิดถึงเรื่องต่าง ๆ ที่ต้องทำพรุ่งนี้ก็ชวนหงุดหงิดแล้ว ยังมีเปี้ยนหลินอีก หวังว่าเขาจะไม่สร้างปัญหาใหม่ให้เธอ
ซ่งซูพิงรถ จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ
ควันบุหรี่ลอยกระจายกลางแสงแดด บางเบา ก่อนจะสลายไปอย่างรวดเร็ว
ลูเซียนได้กลิ่นบุหรี่ จึงเงยหน้ามองเธอ “คุณสูบบุหรี่เหรอ?”
“อืม” ซ่งซูคีบบุหรี่ไว้ระหว่างนิ้ว “รังเกียจไหม?”
ลูเซียนส่ายหน้า “ไม่หรอก แต่สูบบุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพ ลดลงหน่อยนะ”
ซ่งซูไม่พูดอะไร เธอสูดควันเข้าไปอีกครั้ง
ท่ามกลางม่านควัน ใบหน้าด้านข้างของเธอดูไม่จริงเอาเสียเลย ราวกับมีผ้าบาง ๆ กั้นอยู่ชั้นหนึ่ง