แขนของหลินจือซวี่ยังคงโอบเอวหลี่ซีไว้ ไม่ยอมคลาย เขาก้มมองเธอ แววตาลึกล้ำราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนในขณะนี้ ภายในนั้นมีอารมณ์มากมายที่เธอไม่เข้าใจปั่นป่วนอยู่ ทั้งความปรารถนา ความขัดแย้ง การปล่อยวาง และคำวิงวอนที่เปราะบางแทบจะจับสังเกตไม่ได้
สายลมยามค่ำพัดผ่าน ช่วยสลายลมหายใจร้อนผ่าวที่อวลอยู่ระหว่างทั้งคู่ ทว่ากลับไม่อาจพัดพาบรรยากาศหวานล้ำและอันตรายนี้ให้จางหายไปได้
“หลี่ซี...” หลินจือซวี่เอ่ยขึ้น เสียงทุ้มแหบกว่าปกติมาก ทั้งยังเจือความแหบพร่าชวนหลงใหลจากแรงปรารถนาที่ยังไม่มอดดับ และสั่นไหวเล็กน้อยจนแทบจับไม่ได้
หัวใจของหลี่ซีสะดุดไปจังหวะหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ ชื่อสองพยางค์ที่หลุดจากปากเขาด้วยเสียงแบบนี้ ราวกับมีน้ำหนักมหาศาล ทุบลงกลางใจเธอ
“ผม...” หลินจือซวี่คล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่พอคำมาถึงริมฝีปากกลับหยุดลง เขาหลับตาครู่หนึ่ง ก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกพลุ่งพล่านในดวงตาสงบลงเล็กน้อย ทว่าความตั้งใจแน่วแน่กลับชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
เขายังคงกอดเธอไว้ ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือ กลับขยับหน้าผากแนบชิดกับเธอยิ่งขึ้น ราวกับมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ทำให้แน่ใจได้ว่าเธอยังอยู่ตรงนี้ และจูบที่ทั้งบ้าคลั่งและจริงแท้เมื่อครู่ไม่ใช่ภาพลวงตา
“ขอ...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังเลือกถ้อยคำ หรือไม่ก็แค่ประหม่า “ขอช่องทางติดต่อของคุณได้ไหม”
ที่จริงแล้วสิ่งที่หลินจือซวี่อยากพูดคือ หลี่ซี คุณยอมรับผมจากใจได้ไหม ยอมให้ผมเป็นส่วนหนึ่งของคุณได้หรือเปล่า แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าถามออกไป เพราะกลัวว่าจะถูกปฏิเสธ